 พฤษภาคม 2555  |
| อา. |
จ. |
อ. |
พ. |
พฤ. |
ศ. |
ส. |
| | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
|
|
|
 |
|
View : 1093 Post : 0
3 กุมภาพันธ์ 2552
ชื่อตอน : ระบาย++
เกริ่นเรื่อง : สุดท้ายแกก็ไม่เคยเข้าใจฉันเลยสินะ
ไม่รู้สิ
บางครั้งเราก็รู้ตัวว่าฉัน งี่เง่า เกินไป
อารมณ์เสียกับเรื่องบางเรื่องมากเกินไป
ฉันโมโหแกอีกเรื่อง
แกก็ดันคิดว่าฉันโมโหแกอีกเรื่อง...
ไม่รู้สินะ
เพราะฉันอธิบายให้แกฟังไม่ชัดเหรอ???
แกถึงไม่เข้าใจว่าฉันโกรธแกเรื่องอะไร?
มันยากนะกับการเลิกเป็นเพื่อนกับคนๆหนึ่งที่รู้จักกันมา และคิดว่าจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป
มันใจหายอยู่เหมือนกันนะ
บางครั้งก็อดไม่ได้ที่รู้สึกโมโหตัวเอง ที่บอกไปอย่างนั้น..เพราะอารมณ์ที่หวั่นไหวกับเรื่องแบบนั้น..มันยากเกินจะรับไหว
ทำไม?? ต้องคิดว่าตัวเองทำเพื่อเขามากพอแล้ว???
ไม่ได้ต้องการให้แกทำให้เขา มากกว่าที่แกทำอยู่
แต่อยากให้แก ไม่ต้องคิดว่าทำให้เขามากแล้ว ได้ไหม??
มันเหมือนกับว่าสิ่งที่ทำ ทำเพื่อต้องการสิ่งตอบแทนไม่ใช่เหรอ??
ที่เราต้องการคือ "ความจริงใจ" ต่างหาก
มันไม่ได้อยู่ที่การกระทำ แต่มันอยู่ที่แนวคิด "แบบนั้น" ของแกต่างหาก
มาเขียนเรื่องแบบนี้ในที่นี่ หวังว่าฉันคงจะสบายใจขึ้นที่ไำด้ระบาย
ระบายในสิ่งที่แกไม่มีวันได้รับรู้
ขอโทษที่คำว่า "เพื่อน" ที่เรามอบให้แก มันเปราะบางแค่นี้
แต่..เราเคยคิดว่า เราสองคน คงจะได้เป็นเพื่อนกันตลอดไป...จนตายนะ...
เราไม่รู้ว่าแกแคร์รึเปล่ากับการได้เป็นเพื่อนกับคนงี่เง่าอย่างฉัน
และฉันคิดว่า แกคงไม่แคร์หรอก ฉันรู้ฉันก็แค่ คนที่รู้จัก...ไม่ใช่"เพื่อน" สำหรับแก
แต่ฉันขอบอกว่า "ฉันแคร์และดีใจที่ได้เป็นเพื่อนกับแก" นะ
แกคงไม่เชื่อว่าตอนที่ฉันนั่งพิมพ์อยู่...ฉันร้องไห้...
ฉันจะไม่คุยกับแกอีก...
ฉันจะไม่ไปเจอแกอีก...
ฉันจะไม่โทรหาแกอีก..
ฉันจะทำเหมือนไม่รู้จักแก...
ไม่ใช่ว่าฉันเกลียดแก...
แต่เป็นเพราะว่า ฉันรู้...
ว่า "แกโกรธฉัน"
ฉันอยากให้แกคบกับเขาจริงๆนะ
 แจ้ง diary ไม่เหมาะสม
|
|
