~อนึ่ง..บทความในหน้าไอดีนี้เป็นเพียงความคิดของผู้เขียนในแวบแรกที่เห็นภาพ มีลักษณะเป็นเพียง Fiction ที่แต่งขึ้นเพราะชื่นชอบเรื่อง”การเดินทางของคิโนะ”เท่านั้น นอกเหนือจากอุปนิสัยของตัวละครหลักทั้งสองคนแล้ว เนื้อเรื่องมิได้สปอยล์มาจากตอนใดในเรื่อง “การเดินทางของคิโนะ”ทั้งสิ้น~

ขอให้อ่านอย่างสนุกนะคะ
-The World isn't beautiful ,therefore it is-

ในโลกนี้ช่างปรวนแปรสับสน

ความหลากหลายในโลกใบเล็กๆที่แสนบิดเบี้ยว

ซีกโลกข้างหนึ่งเต็มไปด้วยหิมะ

ซีกโลกข้างหนึ่งแผ่คลุมด้วยทะเลทราย

ซีกหนึ่งมีเพียงมหาสมุทร และซีกหนึ่งคือป่าชอุ่มเขียวขจี

เมืองแต่ละเมืองเองก็ขัดแย้งกัน

มีทั้งเมืองที่ไร้กำแพง เมืองที่ต้องมีกำแพง

เมืองที่เกลียดกลัวสงคราม เมืองที่คลั่งไคล้สงคราม

ความคิด สัจธรรม การคงอยู่นั้นต่างกัน

ความคิดดีๆของคนหนึ่ง อาจไม่ใช่สิ่งที่ดีของอีกคนหนึ่ง

เมื่อความคิดแตกต่าง แต่ละฝ่ายจึงยิ่งยึดมั่นในความคิดของตน

ยกหลักฐานอ้างมากมาย ซึ่งบางครั้งก็ไร้หลักลอย
ถกเถียงกันอย่างไร้เหตุผลเพื่อให้อีกฝ่ายยอมรับความคิดของตน

จนกระทั่ง ความดีเลิศและเลวทรามนั้น

กลับกลายเป็นความขัดแย้งรุนแรงในตัวมันเอง

หลอมรวมเป็นความสับสนอีกอย่างบนโลกที่ไม่เป็นหนึ่งเดียวนี้

อา..

แต่เพราะเช่นนั้นเอง

โลกซึ่งเต็มไปด้วยความรู้สึกขัดแย้งนี้

จึงทั้งน่าสนุกและแสนงดงาม

-นครหลังกำแพง-
-Don't go out-
.......
...
เสียงครางฮือของมอเตอร์ราดดังยาวประสานกับเสียงประตูบานยักษ์บนกำแพงสูงตระหง่านที่กำลังค่อยๆเปิดออกสู่นอกเมือง

“แล้วกลับมาเยี่ยมเราอีกนะครับคุณนักเดินทาง”

ผู้เฝ้าประตูหนุ่มไฟแรงเอ่ยพลางยิ้มแฉ่ง

“อา..ถ้ามีโอกาสจะแวะมาอีกนะฮะ”

นักเดินทางเอ่ยตอบพลางยิ้มแห้งๆ

 ก่อนจะบิดมอเตอร์ราดที่โครงด้านหลังเต็มไปด้วยสัมภาระเดินทาง

และขับมอเตอร์ราดออกจากเมืองไป

นักเดินทางคนนั้นมีรูปร่างผอมเพรียว ใบหน้าอ่อนเยาว์  มีดวงตากลมโตสีดำและเรือนผมสั้นสีเดียวกัน เสื้อชั้นในสุดที่สวมคือเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาว ทับไว้ด้วยแจ๊คเกตสีดำและคลุมทับอีกทีด้วยโค้ทยาวสีน้ำตาล ระหว่างที่ขณะนี้เด็กหนุ่มสวมแว่นกันลมและสวมหมวกเดินทางแบบที่ใช้ปิดหูกันความหนาวได้

“ นี่ คิโนะ”

เสียงคล้ายเด็กชายดังขึ้น

“หืม?”

อีกเสียงที่สูงกว่าเอ่ยเชิงรับรู้ ก่อนเสียงแรกจะดังขึ้นอีกครั้ง

“ถ้ามีโอกาส จะกลับมาเมืองนี้อีกไหม”

“ทำไมถามอย่างนั้นล่ะ”เอ่ยเสียงสูง ขมวดคิ้วไม่เข้าใจ

“ก็เห็นคิโนะบอกถ้ามีโอกาส....”

“ก็หมายถึงถ้ามีโอกาสไง... แต่คงไม่มีหรอกถ้าเราเดินทางไปเรื่อยๆโดยไม่วกกลับน่ะ

 อีกอย่าง เมืองนั้นน่าเบื่อจะตาย”

“ก็จริง ล้าหลังจนน่าตกใจ แต่อยู่ในกำแพงสูงแบบนั้นก็น่าอยู่หรอก....อย่างกับกรงเลย”

“แต่พวกคนในเมืองนั่นไม่เคยออกจากกรง...สำหรับพวกเขาแล้ว คงจะเป็นโลกทั้งใบล่ะมั้ง”
"อืม..."

............เงียบกันไปพักใหญ่

“ว่าแต่.... ตกลงปกติมอเตอร์ราดพูดไม่ได้เหรอ?”

“...........เสียมารยาท! ทำไมคนเมืองนั้นต้องตื่นตะลึงกับแค่เห็นมอเตอร์ราดพูดได้ด้วยนะ!!

มันเรื่องปกติต่างหากเล่า”

“เฮ้ เฮ้ ใจเย็น เฮอร์เมส อย่าอาละวาดเซ่ ฉันยังไม่อยากตกมอเตอร์ราดนะ”

เอ่ยเสียงราบเรียบคล้ายไม่ใส่ใจ แต่มอเตอร์ราดคู่หูก็รู้อยู่ดีว่ากำลังนึกสนุก

เมื่อมอเตอร์ราดเคลื่อนกายไปเรื่อยๆ..ซักพักหนึ่ง ก็ถูกบังคับให้หยุดลง

“มีทางแยก”

เอ่ยจบ ดวงตาสีดำมองทางสองสายที่แบ่งออก
 มองทางหนึ่งซ้ายซึ่งทอดยาวเลียบทะเล และทางขวาที่ทอดยาวสู่ป่าพง

 “ซ้าย หรือขวาดีล่ะ เฮอร์เมส”

“จะทางไหนก็เหมือนกันแหละ แต่ถ้าให้เลือก ก็ขวา”

“...งั้นไปซ้ายละกัน”

“อะ..อ้าว..ไหงงั้นล่ะคิโนะ!!”

“เอาน่า.....ความขัดแย้งเป็นเรื่องสนุกอย่างหนึ่งของโลกนี้นะ”

แล้วนักเดินทางร่างเล็กกับมอเตอร์ราดคู่ใจก็ออกเดินทางไปสู่เมืองต่อไป..

...........

......

ความขัดแย้ง ความหลากหลายในโลก

ถ้าไม่มี มันก็เป็นโลกที่น่าเบื่อแย่สิ?

: