เอมม่า วัตสัน อยู่กับภาพยนตร์ แฮร์รี่ พอต เตอร์ ตั้งแต่ยังเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ จน กระทั่งฟันน้ำนมหลุดในกองถ่าย และ ย่าง สู่วัย 17 ปีแล้วในปีนี้ ในขณะที่เด็กทั้งโลก ฝันอยากเป็นส่วนหนึ่ง ของภาพยนตร์เรื่องนี้ แต่เอมม่ากลับคิดหนัก ตอนที่ได้รับการเสนอให้แสดงภาคที่ 5 ต่อ เธอถึงขนาดจับเข่าคุยกับเดวิด เยตส์ (ผู้กำกับ ภาคนี้) และบอกเขาว่าเธอเอาใจใส่กับการเรียน แค่ไหน โชคดีที่ผู้กำกับเข้าใจความ สำคัญของ การเรียน จึงอนุญาตให้เธอ หยุดไปสอบ เตรียมพร้อม และสอบจริงได้ "หนูไม่แน่ใจว่า จะแสดงเป็นเฮอร์ไมโอนี่ ใน อีกสอง ภาคที่เหลือหรือเปล่า... หนูยังไม่ได้ ตัดสินใจ การถ่ายหนังแต่ละเรื่อง กินเวลาตั้ง 10 เดือน ในช่วงนั้นเราไม่ได้เจอ เพื่อนฝูง แถมการทำงาน ก็สูบพลังหนูไปหมดแล้ว ตอนนี้ หนูกำลังคิด เรื่องการเรียนด้วย หนูอยากเข้า มหาวิทยาลัย ดังนั้นหนูเลยยังตัดสินใจอยู่ค่ะ”

หลายคนสงสัยว่าเอมม่าไม่อยากอยู่ในวงการบันเทิงอีกแล้ว ? "แดเนียลกับรูเพิร์ตค่อนข้างมั่นใจเกี่ยวกับอนาคตของตัวเอง พวกเขาอยากเป็นนักแสดง แต่หนู ูไม่รู้ ก่อนมาแสดงแฮร์รี่ พอตเตอร์ หนูไม่เคยมีประสบการณ์การแสดงมาก่อนเลย หนูได้เล่นหนัง เรื่องนี้เพราะโอกาส ใจจริงหนูอยากจะแสดงในบทบาทที่ต่างๆกันเหมือนรูเพิร์ต อยากแสดง ละครเวทีที่เราจะได้พบผู้ชมจริงๆตรงหน้าแบบแดเนียล หนูยังให้เวลาตัวเองใคร่ครวญว่าอยาก ทำอะไรหลังจากแฮร์รี่ พอตเตอร์...ไม่มีอะไรต้องรีบร้อนค่ะ " 6 ปีกับการสวมบทเป็นเฮอร์ไมโอนี่ เอมม่าบอกว่ามันไม่ใช่ ‘ ฝันที่เป็นจริง ' แต่คือ ‘ งาน ' และ งานนี้ก็เหมือนกับรถไฟเหาะ คือมีเสียงหัวเราะ และความเครียดในขณะเดียวกัน มีบางครั้งที่เธอ รู้สึกว่าถ้าต้องแสดงอีกเพียงฉากเดียว ตัวเธออาจจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ “เดวิด เยตส์เป็นคนที่ชัดเจน พิถีพิถันมากๆ กับการแสดงของพวกเรา เขาต้องการความสมบูรณ์ ์แบบ โดยที่ไม่กลัวว่าจะต้องถ่ายฉากเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า บ่อยครั้งเข้ามันก็เหนื่อย แต่หนูก็รู้สึกว่า ได้พัฒนาตัวเองให้เป็นนักแสดงตัวจริง “หนูว่าเทคนิคบลูสกรีนเป็นเรื่องที่ยาก จริงๆ บางทีอาจเพราะมันรู้สึกเซ็ง ที่มองไปทางไหนก็มี ีแต่สีฟ้าๆ แต่ฉากที่น่าตื่นเต้นก็มีนะคะ มีขนมเป็นร้อยๆอย่าง วางเรียงรายบนชั้นในร้านฮันนี่ดุ๊กส์ แล้วทั้งหมดก็กินได้ซะด้วย ไม่มีใครรู้ว่าโอลิแวนเดอร์มีไม้กายสิทธิ์กี่อัน แต่เราใช้ถึง 17,000 อันในการถ่ายทำ และมีหนังสือที่ทำขึ้นเป็นของประกอบฉากถึง 11,000 เล่ม !” การแสดงไม่ใช่งานหนักเพียงอย่างเดียวของเธอ เมื่อภาพยนตร์แต่ละภาคเข้าฉาย เอมม่าประ มาณเอาว่า เธอต้องถูกสัมภาษณ์ราว 300 ครั้งในแต่ละภาค “ ประชาชนเชื่อว่าต่างมีสิทธิ์เป็นเจ้าของหนู หนูไม่ชอบเท่าไรที่ไม่มีความเป็นส่วนตัว แต่ก็เข้า ใจว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตนักแสดง เหมือนกับที่คนโน้นคนนี้ก็อยากรู้ว่าหนูหนักเท่าไร สูงเท่าไร ซื้อเสื้อผ้าที่ไหน “หนูรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเท่าไร ที่มีคนมาคุยด้วยตอนที่หนูใช้ชีวิตปกติ หนูค่อนข้างเขินค่ะ แต่ในงานเปิดตัวภาพยนตร์ หนูกลับชอบมาก บางทีอาจจะเพราะหนูเป็นผู้หญิง หนูรู้สึกดีที่ได้ ้แต่งตัวสวยๆยืนอยู่หน้ากล้องหลายๆตัว การมีชื่อเสียงทำให้หนูได้เดินทาง ไปต่างประเทศ แถมในชั้นเฟิร์สต์คลาสด้วยสิ ถ้าหนูไม่ได้แสดงในแฮร์รี่ พอตเตอร์ หนูคงไม่ได้ไปเมืองจีน ญี่ปุ่น หรือนิวยอร์ก... มันเป็นเรื่องที่วิเศษของการเป็นนักแสดงค่ะ” เอมม่าบอกว่าเธอเป็นแฟนหนังสือแฮร์รี่ พอตเตอร์ ก่อนจะได้มาแสดงภาพยนตร์ เมื่อถามความ เห็นของเธอเกี่ยวกับ Harry Potter and the Deathly Hallows “อะไรก็เป็นไปได้ค่ะ หนูไม่รู้ว่า รอนหรือเฮอร์ไมโอนี่จะตายในเล่มสุดท้ายหรือไม่ แต่ดูเหมือน ค่อน ข้างจะแน่ว่าทั้งคู่ต้องจูบกันแน่ๆ ในวันใดวันหนึ่ง ”

เอ ปีที่แล้ว (ฟังดูนาน...จริง ๆ คือเมื่อเดือนก่อน นั่น แหละค่ะ) แดเนียล ได้พูดมาถึงแฮร์รี่ พอตเตอร์ กับภาคี นกฟินิกซ์ ไปแล้ว การต้อนรับภาพยนตร์ล่วงหน้า ยังไม่ หมดแค่นั้น เพราะพี่มักเกิ้ลสาวพานักแสดงนำ อีกคน ที่กำลังแตกเนื้อ หนุ่ม ดังเปรี๊ยะ ๆ มาคุยด้วยเหมือนกัน รูเพิร์ต กรินต์ หรือ รอน วิสลีย์ เล่าว่าตอนนี้เป็นช่วงพักผ่อนหลัง จากถ่ายทำภาคีฯ กันมาประมาณ 10 เดือน ฝ่ายตัดต่อ และเทคนิค กำลังคร่ำเคร่งกับงาน เพื่อให้ภาพยนตร์ที่จะเปิดตัว เดือนกรกฎาคมนี้ ฮือฮาอีกครั้ง

หนังน่ากลัวขึ้นทุกภาคนะ ภาคีฯ ก็จะเป็นอย่างนั้นใช่ไหม แน่นอนครับ ตอนนี้แฮร์รี่ต้องต่อสู้กับปีศาจ ที่เป็นศัตรูของเขาโดยเฉพาะ ไม่ใช่แค่เผชิญ หน้ากับมังกร หรือสัตว์ดุร้ายอย่างที่เคยเจอ มา ภาคี ฯ จะน่ากลัวกว่าถ้วยอัคนีแน่นอน   ได้ทำงานกับผู้กำกับไม่ซ้ำหน้าอยู่เรื่อย ๆ รู้สึกยังไงบ้าง ผมชอบนะ มันทำให้เกิดความแตกต่างในครั้ง แรกที่ต้องเปลี่ยนผู้กำกับ ผมรู้สึกว่ามันแย่จัง เพราะคริส โคลัมบัสคือ ผู้กำกับคนแรกของผม มันคงแปลก ๆ ที่จะไม่มีเขาอยู่ แต่เราก็ได้ทำงานกับผู้กำกับเก่ง ๆ คนอื่น เช่น อัลฟองโซ คัว รอน ไมค์ นีเวลล์ และล่าสุดคือเดวิด เยตส์ คนนี้เขาดีจริง ๆ เขาใจเย็นมากอดทนกับพวก เราได้มากกว่าใคร เขาควบคุมอารมณ์ได้ตลอด   น่าเสียดายที่ไม่มีฉากควิดดิช ซึ่งรอนจะเด่นมาก ใช่ อดเห็น “กริฟฟินดอร์จึงร้องบอกเลยว่าวิสลีย์นั้นคือราชันย์ของเรา” เลยแต่เพราะหนังสือ มันหนามาก ๆ เป็นไปไม่ได้ที่จะใส่ทุกอย่างลงในหนัง ผมผิดหวังนิดหน่อย ไม่เป็นไรปีหน้า อาจจะมีก็ได้นะ   เกือบ 7 ปีแล้วสิที่รู้จักกับแดนและเอมม่า ต้องสนิทกันมากแน่ ๆ ผมคิดว่าแดนกับเอมม่า เป็นเหมือนสมาชิกในครอบครัว หลายคนแปลกใจที่รู้ว่าเราไม่เคย ไปไหนมาไหนกันหลังจากงานเสร็จเลย แต่คุณต้องเข้าใจนะว่าเราเจอกันทั้งวันและแทบจะ ทุกวันเป็นปี ๆ ถ้าเรายังอยู่ด้วยกันอีก เราคงเบื่อกันตายไปข้างหนึ่ง และนอกจาก 2 คน นี้ผมก็ยังเข้า กับนักแสดงคนอื่น ๆ ได้ดี มีแฮร์รี่ พอตเตอร์อีก 2 เล่ม ที่ยังไม่ได้ ้เป็นหนัง ยังจะแสดงต่อไปไหม แน่นอนครับ ให้หยุดการผจญภัยซะตอนนี้ คงเป็นเรื่องที่น่าเสียใจมาก แล้วผมก็ไม่คิดว่า จะทนเห็นคนอื่นมาแสดงเป็นรอนได้แน่ ๆ มัน คงเจ็บปวดมาก !   ได้ยินมาว่าเอมม่าไม่แน่ใจว่า จะแสดงต่อไปได้หรือเปล่า ผมก็ได้ยินเหมือนกัน เธอพูดอย่างนั้นจริง ๆ มันเป็นเรื่องประหลาดมาก เพราะผมคิดว่า เธอน่าจะ รักบทนี้มาก ๆ เหมือนผมและแดน สำหรับเอมม่าผมคิดว่าเธอต้องเพี้ยนแน่ ๆ ถ้าไม่แสดงต่อ พูดจริง ๆ นะ ถ้าผมต้องแสดงกับเฮอร์ไมโอนี่อีกคน มันคงพิลึกดี เราถ่าย หนังกันมา 4 ภาคแล้ว ผมเห็นเอมม่าพูดอย่างนี้ตลอดแหละ ผมคิดว่าแล้วเธอก็คง จะแสดงต่อนั่นเอง ต้องดูกันต่อไป     รู้สึกยังไงที่ไปไหน แล้วมีคนเข้ามาห้อมล้อม ด้านที่หรูหราฟู่ฟ่า ของการเป็นดาราไม่ได้้ทำให้ผมเคลิบเคลิ้มจริง ๆ นะ ผมรู้สึกอึดอัดเสมอ เวลาไปงานภาพยนตร์รอบปฐมทัศน์หรือไปงานปาร์ตี้ ผมก็ยังไม่ค่อยชินอยู่ดี เวลาเดินตาม ท้องถนนแล้วมีคนจำได้ แม้ว่ามันจะผ่านมา 6 ปีแล้วก็ตาม ผมยังรู้สึกตื่นเต้นที่เป็นที่รู้จัก ไปทั่วโลก   อะไรเป็นข้อดีของการเป็นคนดัง ได้ของฟรีเยอะแยะเลยครับ เจ๋งมาก(หัวเราะ)   ชื่อเสียงทำให้หาแฟนยาก ด้วยหรือเปล่า ผู้หญิงหลายคนเข้ามาหาผม เพียงเพราะผมเป็นดาราที่แสดงแฮร์รี่ พอตเตอร์ ซึ่งผมไม่ ่ชอบที่มันเป็นอย่างนั้น ผมอยากจะรักใครสักคนที่เขาไม่รู้ว่าผมเป็นใครมากกว่า(พี่มักเกิ้ล สาวว่าคงยากหน่อยนะน้อง)   เคยคิดไหมว่าใครจะตายในตอนจบ ถึงจะมีข่าวลือเยอะแยะ แต่ผมไม่สนว่าจะเป็นใคร เพราะเขาสามารถกลับมาในรูปแบบผีได้ ดังนั้นการตายในเรื่องก็ไม่แย่นักหรอก   เจ.เค โรว์ลิ่ง บอกว่าใน Harry Potter and the Deathly Hallows จะมีตัวละคร ตายหลายตัว ผมไม่รู้เลยนะ แต่ถ้าเป็นรอนมันก็ไม่สำคัญเท่าไหร่ เพราะนั่นเป็นเล่มสุดท้ายแล้ว(หัวเราะ) ผม จะเดือดร้อนก็ต่อเมื่อรอนดันตายตั้งแต่ต้นเรื่อง เพราะผมอยากมีส่วนร่วมกับการผจญภัยนี้ไปจน จบ

ยินดีต้อนรับสู่โลกแฮร์รี่พอตเตอร์ โลกแห่งเวทมนตร์คาถา กับพ่อมดน้อยและผองเพื่อน ที่นี่มีสิ่งที่น่าสนใจมากมายรอท่านอยู่ ไม่ว่าจะเป็น หัวข้อ ความหลากหลายเกี่ยวกับ HP ท่านพบกับ ข่าว ที่ Update ล่าสุด , แผนที่ฮอกวอตส์ , คณะอาจารย์ , เวทมนตร์คาถา และ ของวิเศษต่างๆ นอกจากนี้ยังมี หัวข้อ บ้านต่างๆ และ ตอบคำถาม เกี่ยวกับแฮร์รี่พอตเตอร์ รับรองว่าพลาดไม่ได้แน่

        เจ.เค.โรว์ลิ่งเกิดที่ประเทศ อังกฤษเมื่อปี 1965 ในครอบครัวของนักอ่าน บิดามารดาสะสมหนังสือไว้มากมายและไม่เคยห้ามเธออ่านหนังสือเล่มใดทั้งสิ้น

        เมื่อจบชั้นมัธยมศึกษา เจ.เค.โรว์ลิ่งเข้าเรียนต่อระดับปริญญาตรีทางด้านภาษาฝรั่งเศสและวรรณกรรมคลาสิกที่มหาวิทยาลัยเอ็กซีเตอร์ หลังจากเรียนจบเธอทำงานเป็นนักวิจัยและเลขานุการในองค์การนิรโทษกรรมระหว่างประเทศ วันหนึ่งขณะที่เธอนั่งรถไฟจากแมนเชสเตอร์มาลอนดอน เธอก็เกิดแนวคิดเรื่อง แฮร์รี่ พอตเตอร์ขึ้น และมื่อรถไฟมาถึงสถานีคิงส์ครอสในลอนดอน เธอรีบตรงกลับบ้านและบันทึกความคิดนี้ลงลนกระดาษทันที
ต่อมาเจ.เค.ย้ายไปเป็นครูสอนภาษาอังกฤษที่ประเทศโปรตุเกส ณ ที่นั้นเธอได้แต่งงานกับนักหนังสือพิมพ์ชาวโปรตุเกสและมีลูกสาวหนึ่งคนชื่อเจสสิก้า ก่อนที่ทั้งคู่จะแยกทางกันและเจ.เค.ก็ย้ายไปอยู่สกอตแลนด์พร้อมกับเจสสิก้า ระหว่างที่เธอกลายเป็นคนว่างงานและเลี้ยงชีพด้วยเงินช่วยเหลือของรัฐบาลนี้ เจ.เค.ใช้เวลาว่างเขียนนวนิยายเกี่ยวกับเด็กชายพ่อมดที่เริ่มไว้จนจบ และหลังจากถูกปฏิเสธจากหลายสำนักพิมพ์ ในที่สุดเจ.เค.ก็ขายลิขสิทธิ์เรื่องนี้ได้โดยได้รับเงินราว 4,000 ดอลลาร์

        ในปี 1997 "แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับศิลาอาถรรพ์" ตีพิมพ์ครั้งแรกและประสบความสำเร็จอย่างเหนือความคาดหมาย แฮร์รี่ พอตเตอร์เล่มต่อๆ ไปที่ตามออกมาก็กลายเป็นหนังสือที่เป็นที่นิยมที่สุดในหมู่ผู้อ่าน และยังได้รับการแปลเป็นภาษาต่างๆ กว่า 60 ภาษาและขายใน 200 ประเทศทั่วโลก รายได้จากหนังสือทั้ง 5 เล่มและภาพยนตร์ชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์ ทำให้ปัจจุบันเจ.เค.โรว์ลิ่งเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่รวยที่สุดในเกาะอังกฤษ 

        หนังสือเล่มที่ 6 ในชุดนี้ "แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเจ้าชายเลือดผสม" ฉบับภาษาอังกฤษออกวางจำหน่ายเมื่อกลางปี 2005 และในสองเดือนแรกก็ขายได้แล้วกว่าสิบล้านเล่ม เจ.เค.ใช้เวลาเขียนแฮร์รี่ พอตเตอร์เล่มนี้ราวสองปี ระหว่างนั้นมีข่าวลือมากมายเกี่ยวกับเนื้อหาในเล่มหก จนเจ.เคต้องออกมาสยบข่าวลืออยู่เนืองๆ ในแฮร์รี่ พอตเตอร์กับเจ้าชายเลือดผสม มีเรื่องเหนือความคาดหมายผู้อ่านเกิดขึ้นมากมาย และยังทิ้งปริศนาเอาไว้ให้ทุกคนกระวนกระวายยิ่งขึ้นกว่าจะถึงตอนจบในเล่มเจ็ด อีกราวสองปีข้างหน้า

        เจ.เค.กล่าวว่าเธอคงจะเสียใจเมื่อหนังสือชุดนี้จบลง และเธอจะไม่มีโอกาสได้เขียนถึงแฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่อีกแล้ว แต่ขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกยินดีที่จะได้เขียนอย่างอื่นบ้าง นอกจากนี้ เธอยังจะได้ให้เวลากับครอบครัวอย่างเต็มที่อีกด้วย
        ปัจจุบันเจ.เค.โรว์ลิ่งอาศัยอยู่ในสกอตแลนด์กับสามีคนที่สองซึ่งเป็นวิสัญญีแพทย์ และลูกๆ ทั้งสาม เจสสิก้า เดวิด และแม็คเคนซี

จุดจบ ‘แฮร์รี่ พอตเตอร์’ 



อา...ในที่สุด เจ.เค.โรว์ลิ่ง ก็กลับใจ ยอมเปิดเผยความลับ ที่ผู้คนกว่าครึ่งค่อนโลกเฝ้ารออย่างระทึกนั่นคือตอนอวสานของนวนิยายชุดพ่อ มดเด็ก แฮร์รี่ พอตเตอร์ เล่ม 7 ซึ่งเป็นเล่มสุดท้าย   
           คนที่รู้ความลับในภาคจบหาใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกับโรว์ลิ่ง นั่นก็คือสามีของเธอเอง

ทั้งนี้ ได้มีการคาดเดากันอุตลุดว่า ในเล่มสุดท้ายของซีรีส์พ่อมดเด็กชื่อ “Harry Potter and the Deathly Hallows” นั้น ใครกันแน่ที่จะต้องจบชีวิต หลังจากที่โรว์ลิ่งได้ออกมาประกาศตั้งแต่เมื่อปีที่แล้วว่า ในเล่ม 7 นี้ ตัวละครในเรื่องของเธอจะต้องเด็ดสะมอเร่อย่างน้อยก็ 2 คน

จากนั้นเธอก็ไม่ยอมที่จะแพร่งพรายว่า ใครคือทั้งสองคนที่ว่านั้น

แม้แต่แดเนียล แรดคลิฟฟ์ ไอ้หนู (วันนี้ไม่ใช่แล้ว) ที่สวมบทบาทเป็นแฮร์รี่ พอตเตอร์ จากการที่ฮอลลีวู้ดนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ ก็ยังมืดแปดด้าน เสมอเช่นกับผู้อ่านอีกหลายร้อยล้านคนทั่วโลก จนกว่าเล่มสุดท้ายจะตีพิมพ์เผยแพร่สู่ท้องตลาดในวันที่ 21 ก.ค.นั่นแหละ

พวกเราทุกคน ไม่มีใครรู้ล่วงหน้า แรดคลิฟฟ์กล่าว ในระหว่างแถลงข่าวโปรโมตหนังภาคที่ 5 “Harry Potter and the Order of the Phoenix” เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา และเขาเองคิดว่า มีเพียงสามีของเจ.เค.โรว์ลิ่งเท่านั้น ที่เพิ่งจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น “ผมว่านอกนั้นไม่น่าจะมีใครรู้ความลับตอนจบนี่อีก”

แฮร์รี่บนจอเงิน วัย 17 ปีกล่าวก่อนหน้านี้ว่า เขาหวังว่า แฮร์รี่ (ในหนังสือ) น่าจะตายในเล่มจบ แต่ครั้งนี้ เขามีความระมัดระวังมากขึ้น

เขาบอกว่า เมื่อราวสัก 2-3 ปีก่อน เขาเคยพูดเอาไว้ว่า อยากให้แฮร์รี่ต้องเสียชีวิต เพราะเขาคิดว่าน่าจะเป็นบทสรุปที่ลงตัวที่สุด พอวันรุ่งขึ้น บรรดาหนังสือพิมพ์ก็ประโคมข่าวใหญ่โตว่า “แรดคลิฟฟ์ ต้องการให้แฮร์รี่ตาย”

แรดคลิฟฟ์แสดงความเห็นเพิ่มเติมอีกว่า เขาคิดว่าหากเป็นแบบนั้น ก็น่าจะเหมาะสมดี “หากพิจารณาจากคำทำนายที่ทำเอาไว้เกี่ยวกับแฮร์รี่และโวลเดอมอร์ต คนใดคนหนึ่งต้องตาย “ซึ่งผมคิดว่า เขาน่าจะเป็นฝ่ายไป แต่นั่นก็ไม่ได้ตั้งอยู่บนรากฐานใด ๆ ทั้งนั้น”

ในภาพยนตร์ภาคที่ 5 แฮร์รี่ได้รู้ความจริงว่า เขาและศัตรูตัวฉกาจของเขา โวลเดอมอร์ต ไม่สามารถที่จะมีชีวิตอยู่พร้อมกันทั้งสองคน ทำให้มีความเป็นไปได้ว่า หนึ่งหรืออาจเป็นทั้งสองคน ที่จะต้องเสียชีวิตในตอนจบ

อย่างไรก็ดี ทางผู้จัดพิมพ์ได้พยายามอย่างเต็มความสามารถ ที่จะปกป้องเนื้อหา ของแฮร์รี่ พอตเตอร์ เล่มสุดท้าย ไม่ให้มันถูกแพร่งพรายออกไป จนกว่าจะถึงวันเปิดตัว ซึ่ง แน่นอนที่สุดว่า จะเป็นอีกเหตุการณ์หนึ่งที่ยิ่ง ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์การตีพิมพ์หนังสือเลย ทีเดียว

แฮร์รี่ พอตเตอร์ ทั้ง 6 ตอน ได้ถูกตีพิมพ์และจำหน่ายไปมากกว่า 325 ล้านเล่ม ส่วนหนังอีก 4 ภาค โกยเงินจากการขายตั๋วทั่วโลกได้ไม่น้อยกว่า 3.5 พันล้านดอลลาร์ และภาคที่ 5 แฮร์รี่ พอต เตอร์ กับภาคีนกฟีนิกซ์ จะเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ ราวต้นเดือน ก.ค.

เมื่อต้นสัปดาห์ นักเจาะข้อมูลคอมพิวเตอร์ (แฮกเกอร์) รายหนึ่ง ได้โพสต์ข้อความทางอินเทอร์เน็ตว่า เขาได้เจาะข้อมูลเข้าไปจนรู้รายละเอียดทั้งหมดของเล่มจบ ทางผู้พิมพ์คือบลูมสเบอรีปิดปากเงียบ ส่วนพระเอกหนุ่มแรดคลิฟฟ์เองบอกว่า เขาเองก็รู้เกี่ยวกับคำอวดอ้างที่ว่า แต่ไม่สนใจที่จะเปิดอ่าน ทางเน็ต

ด้านสาวน้อยเอมมา วัตสัน ผู้รับบทเฮอร์ไมโอนี เกรนเจอร์ เพื่อนซี้ของแฮร์รี่ยอมรับว่า แอบหวังว่าเฮอร์ไมโอนีคงจะไม่ตาย “ไม่รู้ไง แต่คิดว่าเฮอร์ไมโอนีน่าจะรอดไปได้” ขณะที่รูเพิร์ต กรินท์ ซึ่งรับบทรอน วิสลีย์ เพื่อนตายอีกคนของแฮร์รี่บอกว่า พวกเขาทุกคนต่างหวังว่าจะได้แสดงภาพยนตร์ต่อไปเรื่อย ๆ เมื่อแฮร์รี่ พอตเตอร์ ถูกสร้างครบทุกตอนแล้ว ซึ่งอาจอยู่ประมาณ ปี 2553

แต่ถึงยังไงเขาก็มีแผนสำรองไว้แล้ว ในกรณีที่ประสบความล้มเหลวทั้งด้านภาพยนตร์และละครเวที “ผมเพิ่งได้รถแวน (ขาย) ไอศกรีมมา คันหนึ่งเมื่อเร็ว ๆ นี้ ซึ่งหากทุกอย่างไม่เวิร์ก จริง ๆ ผมก็ยังมีรถขายไอศกรีมอีกคัน” กรินท์กล่าว

นอกจากนี้เวป Hpmagical จะทำการ Update ข้อมูลใหม่ๆ อยู่เสมอ เพื่อให้เพื่อนที่ชื่นชอบแฮร์รี่ ได้รับข่าวสารที่ทันด่วน รับรองไม่ตกข่าวแน่นอน ท้ายที่สุด ทางทีมงานเวป Hpmagical หวังว่า ท่านจะสนุกสนาน และเพลิดเพลินกับเรื่องราวของแฮร์รี่พอตเตอร์ เร็วหน่อยนะครับ รถด่วนขบวนฮอกวอตส์จะออกแล้ว !
แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับ ปี 7 ปิดฉากนักเรียน ตอนที่ 1 - 8
จะเริ่มเรื่อง ณ บัดนี้ : แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับ ปี 7 ปิดฉากนักเรียน

เฮอร์ไมโอนี่กับรอนกำลังนั่งรับประทานอาหารเช้าอยู่ที่โต๊ะกริฟฟินดอร์
“ หวัดดีปัทมา “ เฮอร์ไมโอนี่ทัก
“ หวัดดีเฮอร์ไมโอนี่ หวัดดีรอน “ ปัทมาทัก “ เอ่อแฮร์รี่เค้าจะมา…… “
เธอพูดไม่ทันจบเฮอร์ไมโอนี่ก็พูดตัดบทว่า
“ โอ.เค. ฉันเชื่อแล้วก็ได้ แต่เธอไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีกนะ “
แล้วเธอก็เดินจากไปพร้อมกับรอนที่หันมาพูดกับปัทมาก่อนไป
“ แล้วเจอกันนะปัท “
“ เธอไม่เชื่อฉัน “แฮร์รี่มีท่าทางผิดหวังแต่ก็ไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

ทันใดนั้นเสียงออดก็ดังขึ้นเป็นอันว่าเริ่มเรียนคาบแรกแล้ว
“ เฮ้ปัทมา ฉันขอคุยด้วยหน่อยนะ เจอกันตอนเย็น “ แฮร์รี่บอก
“ ได้ “ ปัทมาตอบ
“ เฮ้ย ! ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลย “ มัลฟอยร้อง
“ ฉันก็เหมือนกัน “ แฮร์รี่บอก
แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะก่อนจะวิ่งเร็วจี๋ไปเรียนวิชาสัตว์วิเศษของแฮกริด ( กริฟฟินดอร์เรียนกับสลิธีริน ) แต่ก็มีเสียงบ่นมาจากแฮร์รี่ว่า “ ต้องเจอกับยายไทเลอร์นั่นอีกแล้ว “

ใช่แล้ว นาตาลี ไทเลอร์ กำลังวางแผนอะไรซักอย่างที่เลวร้ายอย่างแน่นอน โดยที่คุณไม่คาดคิด !
บทที่ 8 ดวงตาสีแดง
ในชั้นเรียนของแฮกริด แฮกริดกำลังยืนอยู่ใกล้กับคอกที่มีตัวอะไรซักอย่าง แฮร์รี่เดาว่าคงเป็นสัตว์ร้ายอีกเช่นเคย
“ หวัดดีฮะแฮกริด “ แฮร์รี่ทัก “ นั่นตัวอะไร “
“ เดี๋ยวก็รู้แฮร์รี่ “ นี่คือคำตอบของแฮกริด “ แฮร์รี่ตอนกลางวันนี้มาหาฉันหน่อยนะ “
น้ำเสียงที่แฮกริดบอกดูห่างเหินมาก แฮร์รี่คิดว่าแฮกริดคงรู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับเฮอร์ไมโอนี่แล้วแน่ๆ

เมื่อเริ่มเรียน แฮกริดก็อธิบายว่าตัวนี้มันคือตัวอะไร
“ ไอ้เจ้าตัวนี้มันคือ มันติคอร์ “
มันติคอร์เป็นสัตว์กรีกที่หายากและอันตรายมาก หัวของมันติคอร์เป็นมนุษย์ ตัวเป็นสิงโต และมีหางเหมือนแมงป่อง
“ ใครรู้บ้างว่ามันติคอร์มีประโยชน์และโทษอย่างไร “ แฮกริดถามเหล่านักเรียน
แฮกริดและคนอื่นๆแปลกใจมากที่เฮอร์ไมโอนี่ไม่ยกมือ
“ เฮอร์ไมโอนี่ เธอตอบไม่ได้เหรอ “ แฮกริดถามเฮอร์ไมโอนี่ “ตั้งใจเรียนหน่อยนะเฮอร์ไมโอนี่ รู้คำตอบไหม “
“ คะ อ้อ คือมันติคอร์มีประโยชน์คือ ……. “ เฮอร์ไมโอนี่พูดไม่ทันจบก็มีเสียงนาตาลีดังมาแต่ไกล
“ ขอโทษคะ หนูกับเพื่อนมาสายไปหน่อย “ แล้วเธอก็ตวัดสายตามองมาที่เฮอร์ไมโอนี่
เฮอร์ไมโอนี่กับรอนนั่งห่างแฮร์รี่มาก รอนแอบกระซิบเฮอร์ไมโอนี่ว่า “ ไม่หน่อยล่ะ มาสายสุดๆ “ แล้วนาตาลีก็เดินลงไปนั่งใกล้แฮร์รี่และเกาะเขาแจ เธอหันมาทางเฮอร์ไมโอนี่กับรอนอีกครั้ง รอนแยกเขี้ยวใส่เธอ
แฮกริดส่งสายตาไม่พอใจมาที่นาตาลี เขารู้สึกไม่ชอบเธอเอาเสียเลย พลางคิดว่า “ เด็กอะไรจะตอแหลขนาดนี้ “
“ ว่าต่อสิเฮอร์ไมโอนี่ ไม่ต้องไปสนใจไอ้…. “ แฮกริดหยุดไว้แค่นั้น
“ หนังของมันติคอร์สามารถป้องกันคาถาได้แทบทุกชนิด โทษของมันคือ ถ้าเหยื่อของมันติคอร์ถูกต่อย จะถึงแก่ความตายทันทีค่ะ “
“ เก่งมากให้กริฟฟินดอร์ 5 คะแนน
“ ยัยเลือดสีโคลนเก่งนักเหรอ “ นาตาลีคิด “ อวดรู้เกินไปมากกว่า เฮอะ ฉันจะทำให้แกเก่งแต่ชื่อเท่านั้นแหละ คอยดูเถอะ “

ทางด้านแฮร์รี่เขารู้สึกรำคาญนาตาลี จึงบอกมัลฟอยว่า “ นี่เดรโก แลกที่กับฉันหน่อยสิ “
“ เอางั้นเหรอ เออ เออ ก็ได้ “ มัลฟอยกระซิบตอบ แล้วพวกเขาก็สลับที่กัน เท่านั้นเองนาตาลีก็โวยขึ้นทันที
“ แฮร์รี่ทำไมทำอย่างนี้ เราเป็นแฟนกันนะ ! “ เธอตั้งใจพูดให้ทุกคนได้ยินโดยเฉพาะเฮอร์ไมโอนี่
“ นี่เธอ ตอนนี้มันอยู่ในชั่วโมงเรียนนะ ! อย่าไร้สาระสิ ! ถ้าไม่อยากเรียนก็ออกไปเลย ! ไปสิ ฉันล่ะเกลียดคนพวกนี้นะ ! “ แฮกริดพูดเสียงดัง
นาตาลีไม่พอใจขึ้นมาทันที เธอก้มหน้าลงไป ดวงตาของเธอมีสีแดงทันที และพึมพำอย่างอาฆาตแค้นว่า “ เจ้ายักษ์ แกต้องเจอดีแน่ “

เฮอร์ไมโอนี่นั้นแววตาของเธอดูเศร้าสร้อย และเธอก็เหม่อลอยในเวลาเรียนบ่อยครั้ง จนแฮกริดต้องเตือนอยู่เสมอว่า “ ตั้งใจเรียนหน่อยเฮอร์ไมโอนี่ “ และทุกทีพวกของนาตาลีก็ส่งเสียงหัวเราะ
เมื่อหมดคาบเรียนแล้วเธอก็ยังไม่ลุกออกไป จนรอนต้องตะโกนเรียกเฮอร์ไมโอนี่ถึงรู้สึก
“ ไปเถอะเฮอร์ไมโอนี่ หมดคาบเรียนแล้ว ! “ เมื่อเห็นสีหน้าเฮอร์ไมโอนี่ รอนก็เข้าใจทันที
“ เฮอร์ไมโอนี่ ตอนนี้เธอทำใจให้สบายก่อนเถอะ ไปเรียนก่อนเดี๋ยวจะไปสายนะ เธอเองก็ชอบเรื่องเรียนไม่ใช่หรือ เดี๋ยวจะไม่ได้ที่หนึ่งนะ “
รอนพูดให้เฮอร์ไมโอนี่คลายเครียด
“ ขอบใจรอน “ เฮอร์ไมโอนี่กล่าวขอบคุณหน้าตาของเธอยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้น

ที่เฮอร์ไมโอนี่ไม่ตั้งใจเรียนก็เพราะ เรื่องระหว่างเธอกับแฮร์รี่นั่นเอง 

                                    ยังไม่จบน่ะ


            ตอนที่ 1 วันเกิดที่สำคัญกับรอน วีสลีย์

เช้านี้เป็นวันที่สดใสมากสำหรับแฮร์รี่ พอตเตอร์ เพราะเขาไม่ต้องทนอยู่ที่บ้านเดอร์สลีย์ และตอนนี้เด็กชายวัย 17 ปี ก็ได้มาอยู่ที่บ้านโพรงกระต่ายแล้ว ( เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ เพื่อนของเขา ก็มาอยู่ด้วย )
“ สวัสดี เฮอร์ไมโอนี่ “ แฮร์รี่พูดพลางเลื่อนเก้าอี้นั่งลงในห้องอาหารโพรงกระต่าย ในขณะที่เฮอร์ไมโอนี่ก็พูดว่า “ สวัสดีตอนเช้า แฮร์รี่ “
สักครู่หนึ่งรอนก็เดินเข้ามาและก็ทักทายแฮร์รี่ ก่อนจะนั่งลงรับประทานอาหารเช้า
ปีนี้แฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่ และรอนเรียนที่ฮอกวอตส์ปีนี้เป็นปีที่ 7 แล้ว ซึ่งเป็นปีสุดท้ายของโรงเรียนฮอกวอตส์ เฮอร์ไมโอนี่นั้นผมของเธอดูเงางามและเหยียดตรง ไม่พองฟูเหมือนแต่ก่อน เธอได้สารภาพกับแฮร์รี่ และรอนว่า แม่ของเธอทำให้
“ วันนี้พวกเธอจะทำอะไรกัน “ แฮร์รี่ถามขึ้น
“ ไม่รู้สิ แต่วันนี้ฉันขอเวลาเป็นส่วนตัวนะ “ รอนพูดและรีบเสริมว่า “ ไม่ต้องถามนะว่าฉันจะทำอไร เดี๋ยวพวกเธอก็รู้เองแหละ “ พูดจบรอนก็เดินออกไป
“ ส่วนฉันก็ อ่านหนังสือทบทวนล่ะกันนะ “ เฮอร์ไมโอนี่เอ่ย
บึ้ม!!…… นี่คือเสียงที่ระเบิดออกมาจากห้องเฟร็ดกับจอร์จ และแฮร์รี่ก็มั่นใจว่า พวกเขาต้องทำการประดิษฐ์อะไรซักอย่างอีกแล้ว
ในเมื่อเพื่อนรักทั้งสองคนของแฮร์รี่ไม่อยู่ด้วยกับเขา เขาจึงไปที่ห้องนอนของเขา ( บ้านโพรงกระต่ายรวยขึ้นแล้ว ) เพื่อไปเตรียมแผนการสำหรับการเล่นควิดดิช ( เขาได้เป็นกัปตันทีมควิดดิช ) โดยไม่ลืมกินข้าว

ทางด้านรอนเขากำลังดูมีความสุขกับธุระของเขา ก็คือ เขากำลังเขียนจดหมายไปหาใครบางคน ซึ่งมีข้อความอยู่ว่า
แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะ
ผมส่งของขวัญมาให้ด้วยนะ คงถูกใจเธอนะ และฉันก็อยากจะชวนเธอไปฮอกมี้ดส์ด้วยนะ ไปหรือไม่ไปตอบกลับด้วยนะ สุขสันต์วันเกิดฮะ
ปล.ในช่วงวันหยุดนี้ขอให้มีความสุขมากๆ
รักและคิดถึง
รอน วีสลีย์
ของขวัญที่รอนส่งไปให้ใครคนนั้นคือ ดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ 1 ช่อ ฟีชซิ่งรูปหัวใจสอดไส้สตอเบอร์รี่ และปากกาขนนกยูงทอง 1 ด้าม จากนั้นเขาก็ไปเคาะประตูที่ห้องแฮร์รี่ ก๊อก ก๊อก ก๊อก แล้วประตูห้องก็เปิดออก
“ มีอะไรหรือรอน “ แฮร์รี่ถาม
“ อ๋อฉันจะขอยืมเฮ็ดวิกหน่อยได้ไหม พิกมันไปไม่ไหวน่ะ “
“ ได้สิว่าแต่นายจะส่งไปหาใครล่ะ “ แฮร์รี่ถามรอนต่อด้วยน้ำเสียงที่งุนงง
รอนยิ้มและยักไหล่ก่อนจะพูดว่า นายมาที่ห้องของฉันสิฉันจะบอกนาย “ รอนเดินไป และแฮร์รี่ก็เดินตามไปติดเพราะความอยากรู้
“ เดี๋ยวฉันส่งจดหมายก่อนนะ แล้วค่อยบอก “ รอนพูด
รอนปล่อยให้เฮ็ดวิกบินออกไปจากหน้าต่างอย่างสง่างาม แล้วแฮร์รี่ก็ถามรอนว่าจะบอกเรื่องอะไร ซึ่งรอนก็ตอบอย่างอ้ำอึ้งว่า
“ เอ่อ คือ มัน แบบว่า เอางี้ นายต้องสัญญาก่อนนะว่าจะไม่บอกใคร “
“ ทำไมล่ะ “
“ เดี๋ยวคนอื่นก็ล้อฉันหรอก “ รอนพูด
“ อืม สัญญา ฉันจะไม่บอกใคร “ แฮร์รี่พูดให้สัญญา
“ คืองี้นะ คนที่ฉันส่งจดหมายไปหาก็คือ แฟน ฉันล่ะ “ รอนพูดตอนนี้ใบหน้าของเขาแดงพอๆกับสีผมเขาแล้ว
“ แฟนนายใครล่ะ “ แฮร์รี่ถามยิ้มๆ
“ คนที่ฉันไปงานเลี้ยงเต้นรำปี 4 น่ะ “ รอนตอบอย่างเขินอาย
แฮร์รี่ใช้เวลาคิดก็นานพอสมควร ( ก็มันผ่านมาหลายปีแล้วนี่ ) ในที่สุดเขาก็นึกออกแล้วจึงพูดว่า “ อ๋อ น้องสาวของปาราวตีเหรอ “ แฮร์รี่ยิ้มออกมาและเกือบจะหัวเราะรอน

เธอคนนั้นก็คือ ปัทมา พาติล เด็กนักเรียนปี 7 บ้านเรเวรคลอนั่นเองที่เป็นแฟนของรอน
แต่แฮร์รี่ก็ถามรอนว่า “ แล้วเฮอร์ไมโอนี่ล่ะ เธอก็ยังไม่รู้นะ “
“ พูดถึงเฮอร์ไมโอนี่ ก็ดีเลยล่ะ “ รอนพูดพลางมองแฮร์รี่


ตอนที่ 2 ฮอกวอตส์ และฮอกมี้ดส์

“ แฮร์รี่นายน่ะ ควรจะไปขอเฮอร์ไมโอนี่ไปเที่ยวฮอกมี้ดส์นะ เพราะว่าฉันจะไปกับปัทมาน่ะ ฉันรู้ทันนายหรอกนะว่านายคิดยังไงกับเฮอร์ไมโอนี่ “
วันนั้นทั้งวันแฮร์รี่ก็ยังไม่ได้ชวนเฮอรไมโอนี่ไปเที่ยวฮอกมี้ดส์เพราะความไม่กล้าของเขานั่นเอง ซึ่งรอนก็พยายามที่จะช่วยแฮร์รี่แต่ก็ไม่สำเร็จ

ในที่สุดวันปิดเทอมของพวกเขาก็จบลง วันนี้พวกเขาต้องไปฮอกวอตส์กัน และก็มีจดหมายมาหารอนว่า

ถึงรอน
ขอบคุณมากนะสำหรับของขวัญน่ะ พี่สาวฉันล้อฉันใหญ่เลยล่ะ และฉันก็ตกลงจะไปฮอกมี้ดส์กับเธอนะ ปิดเทอมนี้ พ่อกับแม่พาฉันและพี่สาวฉันไปเที่ยวที่ประเทศฝรั่งเศสด้วยล่ะ ฉันส่งรูปมาให้ดูด้วยล่ะ แค่นี้ก่อนนะ ไว้เจอกันที่รถไฟล่ะกัน
คิดถึง
ปัทมา

รอนมองดูรูปที่มีพ่อแม่พี่สาวของปัทมา และปัทมาเอง เป็นรูปที่ถ่ายที่ปารีสเมืองหลวงของฝรั่งเศส จากนั้นพวกเขาก็ต้องไปฮอกวอตส์แล้ว ฝาแฝดวีสลีย์โบกมือลาพร้อมกับพูดว่า “ โชคดีนะ รอน แฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่ และจินนี่ด้วย “

ไม่ช้าพวกเขานายและนางวีสลีย์ แฮร์รี่ รอน เฮอร์ไมโอนี่ จินนี่ ก็มาถึงชานชาลาที่เก้าเศษสามส่วนสี่แล้ว พวกเขาเหลือเวลาอีก 40 นาที รถไฟถึงจะออก
“ นี่ รอน ทำหน้าที่พรีเฟ็คให้ดีล่ะ พ่อไปก่อนนะ โชคดีทุกๆคนเลยนะ แล้วเจอกันนะแฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่ อย่าลืมนะรอน “ นายวีสลีย์กล่าวกับรอน
“ ฮะ ผมจะทำให้ดีที่สุดเลยล่ะ “ รอนตอบนายวีสลีย์อย่างภาคภูมิใจ ซึ่งตอนนี้เขาก็เรียนเก่งแล้ว ( แต่ยังด้อยกว่าเฮอร์ไมโอนี่ ) เขาได้รับคัดเลือกให้เป็นพรีเฟ็คตอนปิดเทอม ( เมื่อเฟร็ดกับจอร์จรู้ข่าวแทบสลบเลย )
“ เอ๊ะ ปัทมา “ รอนร้องอย่างตื่นเต้นพลางวิ่งไปหาปัทมา เมื่อเขากลับมาก็บอกแฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่ว่า “ ให้ปัทมานั่งกับพวกเรานะ “
“ ได้สิ “ แฮร์รี่ตอบ
“ สวัสดี “ แฮร์รี่ทักทาย “ สวัสดีนะ ฉันชื่อปัทมา พาติล “
“ แฮร์รี่ พอตเตอร์ “ ( ปัทมาไม่ตกใจเมื่อรู้ว่าเขาคือแฮร์รี่เพราะเธอไม่ได้บ้าคนที่มีชื่อเสียง )
“ เอ่อฉันก็เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์นะ ยินดีที่ได้รู้จักเธอนะ “เฮอร์ไมโอนี่มีสีหน้างุนงงจึงถามรอนว่า
“ เอ่อ มันเกิดอะไรขึ้นเหรอทำไมปัทมาถึง……… “
“ อ้อ เอ่อเดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟังนะ คือ ฉันไม่ค่อยอยากให้ใครรู้ซักเท่าไรหรอก “ เสียงของรอนที่ตอบเฮอร์ไมโอนี่นั้นเบามาก “ เราไปนั่งบนรถไฟกันก่อนเถอะ “
หลังจากนั้น ทั้งสี่ก็ขึ้นไปบนรถไฟ ซึ่งที่ก็เหลืออีกน้อยที่ว่าง
“ คืองี้นะ ฉันกับปัทมาหรือปัท ……….. “ รอนอธิบายให้เฮอร์ไมโอนี่ฟังว่าเขาเป็นแฟนกับปัทมา เมื่อเฮอร์ไมโอนี่ได้ฟังก็ตกใจก่อนจะหัวเราะเบาๆ
“ อ๋อเป็นอย่างนี้นี่เอง “

ส่วนแฮร์รี่ก็นั่งเหม่อลอยครุ่นคิดว่าเขาจะกล้าขอเฮอร์ไมโอนี่ไปเดทดีไหม ในที่สุดหลังจากที่แฮร์รี่คิดแล้ว เขาจึงรวบรวมความกล้าถามเฮอร์ไมโอนี่ที่กำลังนั่งอ่านหนังสือคาถาเวทย์มนต์ปี 7อยู่และจดโน๊ตย่อที่เธอได้อ่านไปว่า
“ เฮอร์ไมโอนี่ ไปฮอกมี้ดกับฉันได้ไหมแบบว่าไป 2 คนน่ะ เพราะรอนเค้าจะไปกับปัทมาแล้ว “ ตอนนี้แฮร์รี่ก็หน้าแดง
เฮอร์ไมโอนี่นั้นเข้าใจดีว่าแฮร์รี่ชวนเธอไปเดท เธอจึงตอบกลับไปโดยไม่กล้าสู้สายตาแฮร์รี่ว่า “ ก็ได้นะ ไม่มีปัญหา “
แฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่พยายามจะไม่คิดถึงเรื่องการออกเดทเลย เพราะคิดทีไรก็จะมีอาการเหม่อลอยทุกที

ในที่สุดรถไฟก็ชะลอลง ปีนี้มีพรมวิเศษให้พวกเขานั่งไปยังห้องโถง นั่งพรมละ 2 คน แฮร์รี่นั่งคู่กับเฮอร์ไมโอนี่ ส่วนรอนนั้นแน่นอนเขานั้งคู่กับปัทมาอยู่แล้ว เมื่อไปถึงห้องโถงรอนก็บอกลากับปัทมาว่า “ เจอกันใหม่นะปัท “ และเจ้าพีฟส์ก็เตรียมต้อนรับไว้อย่างดีมากกก ( ดีสำหรับพีฟส์ที่ได้แกล้งนักเรียน ) พีฟส์ได้ดีดหนังยางใส่นักเรียนโดยเฉพาะนักเรียนปี 1 มันไม่หยุดดีด จนกระทั่งบารอนเลือดผีประจำบ้านสลิธีรินและเป็นผีที่พีฟส์กลัวมาอบรมสั่งสอนพีฟส์ มันจึงหยุด รอนที่เห็นเหตุการณ์ทุกฉากจึงหัวเราะขำที่เห็นพีฟส์พูดเสียงสั่นกับบารอนเลือด
ฮอกวอตส์ปีนี้มีนักเรียนใหม่เข้ามาเช่นเดิม พร้อมด้วยการคัดสรรที่มีหมวกเก่าๆ ผุผังมาคัดสรร โดยมันก็ร้องเพลงใหม่ที่มันแต่งเหมือนเดิม
กริฟฟินดอร์ กริฟฟินดอร์ กล้าหาญ เรเวนคลอ เรเวนคลอ ชาญฉลาด
ฮัฟเฟิลพัฟ ยุติธรรมไม่เคยขาด สลิธีริน อาจจะชั่วแต่มิตรแท้
ทั้งสี่บ้านร่วมกันตั้งฮอกวอตส์นี้ ใครมาด่าใครมาทอไม่คยแคร์
ทั้งสี่ท่านจะสู้ตายไม่ยอมแพ้ ถึงวันนี้ได้ติดแอร์ดังสมใจ

จากนั้นหมวกคัดสรรก็คัดสรรนักเรียนจดหมด ศาสตราจารย์มักกอนนากัลจึงเก็ยหมวกไปศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ก็กล่าวว่า “ ลุยให้เลียบ อย่าให้เหลือ “

เมื่ออาหารหมดกันเกลี้ยงรวมทั้งของหวานทั้งหลายถูกลุยเรียบหมดแล้วศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ก็ลุกขึ้นพูดว่า
“ ฉันมีข่าวดีมาบอกสำหรับนักเรียนปี 7 ปีนี้เราจะจัดงานเลี้ยงอำลาอาลัยให้ปี 7 แล้วเดือนหน้าฉันก็อนุญาตให้ปี 7 ไปเที่ยวฮอกมี้ดได้ทุกคน จะมีแต่ปี 7 ไปเท่านั้น ส่วนปีอื่นๆ ฉันจะบอกเองว่าไปวันไหน เอาล่ะ ฉันว่าพวกเธอคงง่วงนอนกันแล้ว เราก็เลิกงานเลี้ยงเพียงเท่านี้แหละนะ ขอให้ทุกคนนอนหลับฝันดี “
“ เย้ ไชโย “ ดีน โทมัสร้องตะโกนด้วยความดีใจ

เมื่อไปถึงหอพักกริฟฟินดอร์รอนก็ประกาศรหัสผ่านว่า “ ริดเดิ้ล “ แฮร์รี่นั้นเมื่อหัวเขาถึงหมอนเขาก็หลับทันทีเเช่นเดียวกับรอน



ตอนที่ 3 ประกาศจากดัมเบิลดอร์

เช้ารุ่งขึ้น รอนก็นำเอาตารางสอนมาให้และเช้านี้ก็มีประกาศจากดัมเบิลดอร์อีกคือ งานเลี้ยงของปี 7 ให้นักเรียนทุกระดับชั้นต้องร่วมงานและมีคู่ไปงานเลี้ยงทุกคน และมีนักเรียนรุ่นที่จบไปจะมาร่วมงานได้แก่ บ้านกริฟฟินดอร์ 9 คน บ้านฮัฟเฟิลพัฟ 4 คน บ้านเรเวนคลอ 5 คน ( หนึ่งในนั้นมีโช แชงมาด้วย ) และสุดท้ายบ้านสลิธีริน 7
เมื่อศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์พูดจบ ทุกคนก็สนใจกับอาหารเช้า

จู่ๆรอนก็ลุกขึ้นและพูดว่า
“ เดี๋ยวมานะ “ พูดจบรอนก็วิ่งไปที่โต๊ะเรเวนคลอ ซึ่งเขาก็ไปขอปัทมาไปเป็นคู่นั่นเอง ส่วนแฮร์รี่เขาก็ไม่รอช้าเขารีบขอเฮอร์ไมโอนี่ทันที ซึ่งเฮอร์ไมโอนี่ก็ตอบตกลง แล้วทั้งคู่ก็หวนกลับไปคิดถึงการออกเดทอีกครั้ง ทำให้รอนต้องแซวแฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่ว่า “ น้ำตาลหกแล้ว เหม่อจนไม่รู้ว่านี่ถึงเวลาเรียนแล้วนะ นี่แฮร์รี่เฮ็ดวิกมันคอยอาหารจากนายแล้วล่ะ “

การเรียนวันนี้เป็นไปด้วยดี ยกเว้นวิชาปรุงยาที่สเนปเป็นคนสอน แน่นอนขาประจำที่โดนด่ามากที่สุดคือเนวิลล์ก็โดนสเนปตะโกนด่า “ ลองบัตท่อม ทำไมน้ำยาเธอเป็นสีน้ำตาล เธอต้องใส่เขายูนิคอร์นไปก่อนแน่เลย ฉันล่ะเบื่อเธอจริงๆ นี่เกรนเจอร์ไม่ต้องหันไปบอกเค้าเลย “

ส่วนวิชาแปลงร่างปี 7 ก็ต้องรับบทหนัก เมื่อศาสตราจารย์มักกอนนากัลสั่งการบ้านเป็นกองภูเขา ( ในสายตาของแฮร์รี่ ) แต่เฮอร์ไมโอนี่และรอนกลับคิดว่าแค่นี้จิ๊บจ๊อยเอง

เย็นวันนี้ ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ก็ได้ประกาศอีกว่า
“ ทุกคนคงจะรู้แล้วนะว่านักเรียนรุ่นที่จบไปแล้วจะมาที่นี่ แต่พวกเขาจะมาอยู่ที่นี่กับพวกเราตั้งแต่สัปดาห์หน้านี้จนถึงปิดเทอม และเราก็จะมีงานเลี้ยงต้อนรับพวกเาด้วยนะ “
ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์พูดจบก็มีเสียงคุยดังขึ้น
“ งานเลี้ยงเหรอ “
“ เลี้ยงเยอะจัง แต่ก็ดี “
“ เย้ “
“ เรามานับกันดีกว่าปีนี้มันเลี้ยงกี่งาน “

หลายวันผ่านไปก็มีประกาศจากศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์อีกครั้ง “ ปีนี้ฉันจะรับสมัครอาจารย์สอนวิชาต่างๆ
อันได้แก่ 1. วิชาเวทย์มนต์คาถา 1 ตำแหน่ง 2. ฝึกบิน 1 ตำแหน่ง 3. บรรณารักษ์ 2 ตำแหน่ง 4. อาจารย์ใหญ่ 1 ตำแหน่งแน่นอน 5. รองศาสตราจารย์ 2 ตำแหน่งนะ แล้วก็ใครสนใจมาสมัครได้พรุ่งนี้เลยนะ ฉันก็มีเรื่องที่จะประกาศเท่านี้แหละ สวัสดีนะทุกคน “
“ ฉันจะสมัครเป็นบรรณารักษ์กับสอนวิชาคาถา “ เฮอร์ไมโอนี่บอกเพื่อนทั้งสองแล้วจึงถามว่า “ แล้วพวกเธอจะสมัครเป็นอะไรกันล่ะ “
“ ฉันอยากจะสมัครสอนวิชาฝึกบิน “ แฮร์รี่พูด
“ ส่วนฉันจะสมัครเป็นรองศาสตราจารย์ “รอนบอก “ นายว่าดีไหม “
“ ก็ดีถ้านายตั้งใจจริง “ แฮร์รี่ตอบ

เช้าวันรุ่งขึ้นศาสตราจารย์มักกอนนากัลกำลังคุยกับศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์
“ ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ คุยแน่ใจหรือว่าเด็กเหล่านั้นจะสอนได้ดี “ศาสตราจารย์มักกอนนากัลถามอย่างไม่แน่ใจ
“ แน่ใจสิ อีกอย่างผมก็อยากให้นักเรียนปี 7 ที่กำลังจะจบไปมีงานทำ “ ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์บอก “ ผมเชื่อว่าพวกเขาต้องทำได้น่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก “

ตอนนี้ไม่ได้มีแค่แฮร์รี่ รอน เฮอร์ไมโอนี่ เท่านั้นที่คิดจะสมัครเป็นศาสตราจารย์ แต่มีนักเรียนอีก 2 คนที่คิดจะสมัครเป็นศาสตราจารย์เหมือนพวกเขา!!!!!



ตอนที่ 4 เตรียมตัวพร้อม!

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเรียบร้อยแล้วทั้งสามคน แฮร์รี่ รอน และ เฮอร์ไมโอนี่ ก็ตรงไปที่ห้องของศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์
แต่ในห้องนั้นมีใครนักเรียนบางคนคนที่อยู่ในห้องนั้นแล้ว พวกนั้นคือ
เดรโก มัลฟอย ที่จะมาสมัครเป็นอาจารย์ใหญ่
“อ้าวพวกเธอมาที่นี่ทำไม” ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ถาม
“ เอ่อ พวกเราจะมาสมัครเป็นอาจารย์ครับ “ แฮร์รี่ตอบ
“ เหมือนฉันเลย พอตเตอร์ แต่ฉันจะสมัครเป็นอาจารย์ใหญ่ “ มัลฟอยพูด
“ ปัทมา ด้วยเหรอ “ รอนถาม
“ ใช่ฉันจะสมัครเป็นบรรณารักษ์ “
“ เอาล่ะ พวกเธอลงชื่อซะ “ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์บอก

หลังจากลงชื่อเสร็จศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ก็พูดว่า
“อีก 5 วันพวกเธอต้องมาแสดงความสามารถให้ฉันดู แฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่ไม่ต้องนะ พวกเธอสองคนน่ะเก่งอยู่แล้วนี่ เอาล่ะไปได้แล้ว “
เมื่อออกมาจากห้องศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ รอนก็ขอคำแนะนำจากแฮร์รี่ เช่นเดียวกับปัทมาที่ขอคำแนะนำจากเฮอร์ไมโอนี่
“ นายต้องรู้จักบังคับไม้กวาดนะรอน เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะสอนเลย “
“ ปัทมาเธอต้องหมั่นไปห้องสมุดบ่อยๆและขอมาดามพินพ์ว่าจะขอทดลองจัดหนังสือ ฉันก็แนะนำได้แค่นี้แหละ ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเธอนะ โชคดี “
“ แล้วฉันล่ะ ไม่มีใครช่วยเหรอ “ มัลฟอยถามขึ้น
“ เอ่อ… ฉัน “ เฮอร์ไมโอนี่ไม่รู้ว่าจะช่วยอย่างไรเพราะเฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้ถนัดในด้านที่มัลฟอยอยากจะเป็น
“ ฉันพูดเล่นน่า ไปก่อนนะ “

วันต่อมา
“ แฮร์รี่นายว่าฉันบังคับไม้กวาดดียัง “ รอนตะโกนลงมาข้างล่าง เขากำลังขี่ไม้กวาดอยู่
“ อะไรนะ “
“ ฉันบอกว่าฉันบังคับไม้กวาดดีหรือยัง “
“ ดีแล้ว ฝึกอีกหน่อยก็คงจะดีกว่านี้นะ “ แฮร์รี่ตะโกนตอบ
ไม่ช้าโอลิเวอร์ วู้ดก็เดินตรงมาตรงสนามฝึกบิน
“ ไง พอตเตอร์สบายดีไหม “
“ สบายดีครับ แล้ววู้ดจบไปได้ประกอบอาชีพอะไรเหรอ “
“ ฉันเหรอ ตอนนี้ฉันคิดว่าจะสมัครเป็นนักกีฬาควิดดิชน่ะ นายทำธุระของนายต่อไปเถอะฉันไม่รบกวนแล้วนะ แล้วเจอกันใหม่ “
ทั้งสองโบกมือลาให้กันและกัน

ขณะที่รอนกำลังซ้อมอยู่นั่นเอง จู่ๆเกิดมีลมพัดแรง ( ซึ่งทำให้แฮร์รี่เซไปเหมือนกัน ) รอนก็ร่วงลงมาจากไม้กวาดอย่างแรงดัง พลั่ก!
“ โอ๊ย “
“ รอน! นายเป็นอะไรหรือเปล่า “ แฮร์รี่รีบวิ่งไปหารอน
“ ฉันรู้สึกว่าข้อมือฉันหักนะ รีบพาฉันไปห้องพยาบาลเร็ว “
แฮร์รี่รีบพยุงรอนไปห้องพยาบาลทันที เมื่อเขาให้มาดามพอมฟรีย์จัดการแล้วเขาก็รีบวิ่งไปบอกเฮอร์ไมโอนี่ที่กำลังแนะนำปัทมาเกี่ยวกับการเป็นบรรณารักษ์
“ รอน เขาเป็นอะไรมากหรือเปล่า “ปัทมาถามแฮร์รี่ด้วยน้ำเสียงกังวล
“ เอ่อ รอนข้อมือหักน่ะ ต้องนอนพักประมาณ 3 – 4 วัน “ แฮร์รี่ตอบปัทมา
ขณะนั้นมัลฟอยก็เดินมาและเห็นทุกคนหน้าซีดก็เลยถามว่า
“ มีอะไรหรือ “
แล้วทั้งสามก็เล่าเรื่องที่รอนตกไม้กวาดให้ฟังเมื่อเล่าจบมัลฟอยก็พูดขึ้นว่า
“ งั้นฉันไปเยี่ยมวีสลีย์ด้วยคนนะ “

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ณ ห้องพยาบาล
“ มิสเตอร์วีสลีย์ยังไม่ฟื้นหรอกนะ พวกเธอกลับไปก่อนเถอะ พรุ่งนี้มาเยี่ยมใหม่นะ ถ้าเขาตื่นแล้วฉันจะบอกเองว่าพวกเธอมาเยี่ยม “ มาดามพินซ์บอก
“ งั้นฝากรอนด้วยนะครับ “ แฮร์รี่พูด “ ไปเถอะพวกเรา

3 วันต่อมา
“ แฮร์รี่ฉันจะทำไงดีเนี่ยเหลือเวลาอีก 1 วันแล้วนะที่ฉันจะต้องทดสอบ “ รอนบ่นกับแฮร์รี่
“ นายก็พอทำได้แล้วไม่ใช่เหรอ พรุ่งนี้นายมาฝึกอีกรอบนะ วันนี้นอนพักซะ ปัทมาน่ะ ห่วงเธอใหญ่เลยนะ “ แฮร์รี่ปลอบ
“ แล้วเขาสองคนไปไหนล่ะ “ รอนถามเขาหมายถึงเฮอณ์ไมโอนี่กับปัทมา
“ ห้องสมุดน่ะ “แฮร์รี่ตอบ “ แย่จังเลยนะที่พรีเฟ็คมานอนจมอยู่ที่ห้องพยาบาล …. เฮ้ย ! ฉันไปก่อนนะ นี่มันคาบปรุงยาแล้ว !!!! “
เมื่อแฮร์รี่จากไปรอนก็พูดกับตัวเองว่า
“ ฉันต้องทำให้ได้ “

ตอนที่ 5 นาตาลี ไทเลอร์
ผ่านไป 2 วัน ก็ถึงเวลาที่ รอน มัลฟอยและ ปัทมา ต้องไปทดสอบฝีมือให้ดัมเบิลดอร์เห็นแล้ว ( รอนนั้น เขาฝึกเมื่อวานนี้แล้ว )
“ โอ๊ยแฮร์รี่ ฉันกลัวว่าจะทำไม่ได้นะ “ รอนทำท่ากระวนกระวาย
“ เธอต้องทำได้แน่ เชื่อฉันสิ “ แฮร์รี่ ปลอบรอน
รอนพยักหน้าแทนคำขอบคุณให้แฮร์รี่ จากนั้นรอน มัลฟอย ปัทมา ก็เดินตรงไปห้องดัมเบิลดอร์ ( รหัสผ่านคือ เชอร์เบตต์ )
“ มากันแล้วเหรอ มิสพาติล รบกวนเธอหน่อยนะ ช่วยไปตามมิสเตอร์พอตเตอร์ กับ มิสเกรนเจอร์ทีนะ “ ดัมเบิลดอร์หันไปพูดกับปัทมา
“ ค่ะ เดี๋ยวหนูจะไปตามให้ “
เมื่อปัทมาออกไปแล้ว ดัมเบิลดอร์ก็หันไปพูดกับรอนและมัลฟอย
“ เธอคิดว่าน่าจะให้…….. “
“ ดีครับ “

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

“ เรียกฉันไปทำไมล่ะ “ แฮร์รี่พูด
“ ไม่รู้สิ ฉันว่าเรารีบไปกันเถอะ “ ปัทมาบอก “ ฉันเองก็ตื่นเต้นนะเนี่ย “

ณ ห้องศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ เมื่อทั้งสามคนมาถึง
“ เอาล่ะ เธอสองคน “ ดัมเบิลดอร์หมายถึงแฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่ “ ที่ฉันเรียกมาก็เพราะว่าฉันจะให้เธอแฮร์รี่เป็นรองอาจารย์ใหญ่แทนมิเนอร์ว่า เธอจะว่าไง ส่วนที่ฉันเรียกมิสเกรนเจอร์มาก็เพราะฉันอยากจะให้เพื่อนของเธอรับรู้ไง “
“ เอ่อ อาจารย์ ให้เฮอร์ไมโอนี่เป็นดีกว่ามั้งครับ “ แฮร์รี่พูดปัด
“ ไม่ได้แฮร์รี่ มิสเกรนเจอร์เค้ามีงานเยอะแล้วจริงไหม “
“ จริงค่ะ “ เฮอร์ไมโอนี่ตอบ
“ แต่ว่า….. “
“ น่าแฮร์รี่ นายก็แค่ช่วยมัลฟอยเท่านั้นเอง “ รอนพูด
“ ก็ได้ครับ ผมจะพยายามให้ดีที่สุด “
“ ใช่แล้วแฮร์รี่เธอน่ะกล้าหาญ ที่จริงนายสมควรเป็นอาจารย์ใหญ่แล้วนะ เราสองคนจะได้ปกครองฮอกวอตส์ไง “ มัลฟอยกล่าว
“ ดีมาก ส่วนเรื่องที่พวกเธอจะต้องทดสอบ ไม่ต้องหรอกพวกเธอใช้ได้ทีเดียว แต่ว่า ฉันจะให้พวกเธอไปฝึกสอนที่เดริมแสตรงค์นะ “ ดัมเบิลดอร์ว่า “ เอาล่ะหมดธุระแล้ว ไปได้ อ้อเราจะเดินทางกันอาทิตย์หน้านะ เธอทั้งห้าคนเตรียมจัดกระเป๋ษให้เรียบร้อยซะนะ แล้วมาเจอฉันที่นี่ รหัสผ่านเหมือนเดิมนะ “


*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

ตอนกลางวันเฮอร์ไมโอนี่กับปัทมาไปห้องสมุด แต่แฮร์รี่กับรอนไม่ไป แฮร์รี่บอกว่าเขาเบื่อ ส่วนรอนบอกว่า ฉันเรียนเก่งอยู่แล้ว ( “ แต่น้อยกว่าฉันย่ะ “ เฮอร์ไมโอนี่ร้องบอก ) ระหว่างนี้ แฮร์รี่จึงถือโอกาสนี้พูดกับรอนว่า
“ ฉันไม่อยากไปเดิรทแสตรงเลย “
“ ทำไมล่ะ “ รอนถาม
“ นายก็รู้ ครัมน่ะ เป็นอาจารย์ที่นั่น และเดี๋ยวเฮอร์ไมโอนี่ก็ต้องไปยุ่งกับครัม จริงไหม “ ( ครัมสอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด )
“ อ๋อ เรื่องนี้เหรอ ฉันก็ไม่มี่สิทธิจะไปห้ามหรอกนะ นายก็คิดในแง่ดีสิ ว่าครัมเป็นเพื่อนกับเฮอร์ไมโอนี่ ซึ่งมันก็จริงไม่ใช่เหรอ “ รอนเสนอ
“ อืม “

เย็นวันนี้เฮอร์ไมโอนี่มีสีหน้าผิดปกติมาก เธอดูเหมือนร้องไห้มา และเธอก็ไม่ยุ่งกับพวกเขาเลย พวกเขาพยายามจะคุยด้วย เธอก็มักจะเดินหนี ในที่สุดแฮร์รี่กับรอนก็จับตัวเธอไว้ แล้วเค้นความจริงกับเธอ
“ เปล่า ไม่มีอะไร …. ฉัน .. ฉันง่วงแล้วล่ะเพลียมากเลย “ เฮอร์ไมโอนี่พูด
“ ไม่จริงมั้ง “ รอนว่า
“ คือฉันปวดหัวนิดหน่อยน่ะ นี่คือความจริง คือ ฉันสงสัยว่าฉันจะอ่านหนังสือมากไปหน่อย “ เฮอร์ไมโอนี่พูดติดตลกเพื่อไม่ให้แฮร์รี่กับรอนสงสัย
“ เอองั้นไปเถอะ “ รอนบอก แล้วเฮอร์ไมโอนี่ก็ขึ้นไปนอน

หลังจากนั้นแฮร์รี่ก็ขึ้นไปหอนอน ส่วนรอนออกไปตรวจโรงเรียนตามหน้าที่ของพรีเฟ็ค เฮอร์ไมโอนี่นั้นยังนอนไม่หลับ เธอออกมาคอยรอนที่ห้องนั่งเล่น เมื่อรอนกลับมาเฮอร์ไมโอนี่ก็รีบพูดกับรอน
“ รอนฉันมีอะไรจะบอกเธอ “
“ ว่ามาสิ “ รอนพูด
“ คืออย่างนี้นะ …… “
ตอนกลางวันหลังจากที่เฮอร์ไมโอนี่แยกจากปัทมาตรงห้องสมุด มีเด็กหญิงกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาหาเฮอร์ไมโอนี่
“ นี่ยายผมฟู เธฮคือ เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ ใช่ไหม “ เด็กหญิงชั้นปี 7 บ้านสลิธีรินพูด ท่าทางดูเหมือนเป็นหัวหน้ากลุ่ม
“ ใช่ แล้วทำไม “
“ ดีล่ะมากับฉัน “ เด็กหญิงคนเดิมพูด
“ เดี๋ยวสิ เธอชื่ออะไร แล้วจะพาฉันไปไหน “ เฮอร์ไมโอนี่ถามแม้ว่าจะอยู่ปีเดียวกันแต่เธอก็คิดว่าเด็กหญิงคนนี้ท่าทางสงสัยมีพิรุธ แน่ล่ะ เธอเคยเห็นแต่ไม่มรู้จักชื่อ
“ ฉันไม่บอกเธอหรอกว่าจะไปไหน เดี๋ยวเธอก็รู้เอง เคต จัดการมันสิ หุบปากมันหน่อย “

“ เดี๋ยว เธอบอกฉันก่อนว่าเธอชื่อะไร “ เฮอร์ไมโอนี่ถามอีกครั้ง
“ ฉัน.. นาตาลี ไทเลอร์ “
--------------------------------------------

“ ปล่อยฉันนะ นี่ ! “เฮอร์ไมโอนี่ร้อง แต่เธอก็หนีไปไหนไม่ได้เพราะพวกของนาตาลีเยอะมาก
“ นี่เธอฉันไม่อยากตบใครนะ “ เด็กหญิงคนที่ชื่อลูซี่พูดขู่

พวกเธอพาเฮอร์ไมโอนี่มาห้องเรียนที่ว่างเปล่า
“ นั่งลง” ลูซี่สั่ง
“เธออยากรู้ใช่ไหมว่า ฉันพาเธอมาทำไม “ นาตาลีพูด “ ฉันอยากให้เธอเลิกยุ่งกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ซะ “
“ ทำไมล่ะ ก็เค้าเป็นเพื่อนฉันนี่ “ เฮอร์ไมโอนี่บอกอย่างไม่เข้าใจ
“ เธอแน่ใจหรือว่าแค่เพื่อน “ แอนดี้พูด “ ฉันเห็นเธอสนิทสนมกับพอตเตอร์ไม่ใช่หรือ “
“ เพราะฉะนั้น “ นาตาลีพูดแกมขู่ “ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ฉันกับแฮร์รี่เราเป็นยิ่งกว่าเพื่อนอีกนะ “
“ หมายความว่าไง “เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกว่าท่าจะไม่ดีเสียแล้ว
“ ก็หมายความว่า นาตาลีเพื่อนเราเค้าเป็นแฟนพอตเตอร์น่ะสิ “ แมร์รี่บอกด้วยน้ำเสียงสะใจ
“ อะไรนะ ! “ เฮอร์ไมโอนี่ร้องเสียงหลง
“ ใช่ฉันคบกับแฮร์รี่มา 3 ปีแล้วย่ะ …. เธอจงหลีกทางซะ ! “ นาตาลีขู่แล้วเธอก็ทำให้เฮอร์ไมโอนี่เสียใจอีกเมื่อเธอพูดว่า “ เมื่อเรียนจบแล้วฉันกับแฮร์รี่วางแผนจะแต่งงานกัน “
“ ถ้าเธอไม่ทำตามที่นาตาลีบอก เธอจะโดนตบ “ ลูซี่พูดพร้อมกับยกมือทำท่าจะตบเฮอร์ไมโอนี่

แล้วพวกเธอก็จากไป
“ เมื่อเรียนจบแล้วฉันกับแฮร์รี่วางแผนจะแต่งงานกัน “ คำพูดของนาตาลียังอยู่ในหัวของเฮอร์ไมโอนี่ซี่งตอนนี้เธอกำลังร้องไห้อย่างหนัก……… 

                         *-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

“ เรื่องก็เป็นอย่างนี้แหละ “ เฮอร์ไมโอนี่พูดกับรอน “ ทำไม …. ทำไมแฮร์รี่ต้องหลอกฉันด้วย ทำไมไม่ไปเดทกับไทเลอร์ล่ะ ฮือ ๆ ๆ แล้วฉันจะทำไงดีรอน “
“ แฮร์รี่ นะ แฮร์รี่ ทำไมนายเป็นคนอย่างนี้ “ รอนทำท่าโกรธ “ ฉันจะไปเรียกแฮร์รี่ลงมาคุยให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้แหละ “
“ เดี๋ยวก่อนรอน ทำไมเธอต้องไปเรียกเขาล่ะ “ เฮอร์ไมโอนี่ห้าม
“ ถ้าฉัน….”เธอบอกรอนเสียงอ่อยๆ “ ถ้าฉันไม่ยุ่งกับแฮร์รี่ก็หมดเรื่อง
“ ไม่ได้นะ ! ก็เธอ… “ รอนพูดเขาเว้นจังหวะเล็กน้อย “ รักแฮร์รี่ไม่ใช่เหรอ “

เฮอร์ไมโอนี่หน้าแดงเกือบเท่าสีผมของรอน เธฮไม่พูดอะไรเลยนอกจากก้มหน้า เมื่อรอนได้จังหวะที่เฮอร์ไมโอนี่ไม่ห้าม เขาก็รีบวิ่งขึ้นไปหอนอนชายทันทีเพื่อที่เขาจะเรียกแฮร์รี่ลงมาคุยโดยไม่ฟังเสียงของเฮอร์ไมโอนี่ร้องห้าม หลังจากที่เธอเงยหน้าเห็นรอนวิ่งไป
“ แฮร์รี่ ! นายตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ แฮร์รี่ ! “ รอนตะโกนเรียกแฮร์รี่พร้อมกับเขย่าตัวเขา
“ เอะอะโวยวายอะไรกัน “ เสียงเชมัสร้องบอกอย่างไม่พอใจ
“ ได้เวลาอาหารเช้าแล้วเหรอ “ เนวิลล์ที่ไม่รู้เรื่องพูดอย่างดีใจที่เขาจะกินอาหารแล้ว
“ ไม่ใช่เนวิลล์นอนไปก่อนเหอะ “ รอนว่าแล้วเนวิลล์ก็หลับไปอีกครั้งพร้อมเสียงกรน
“ นายจะทำอะไรรอน นายเป็นถึงพรีเฟ็คแล้วนะ “ เชมัสยังไม่หายโกรธ
“ นายไม่เกี่ยวเชมัสฉันแค่อยากจะคุยกับแฮร์รี่ให้รู้เรื่องเท่านั้น “รอนกล่าวเขาดูเหมือนเพอร์ซี่ตอนที่อารมณ์เสียไม่มีผิด ( แหงล่ะ ก็พี่น้องกันนี่ )
“ คุยกันดึกๆเนี่ยนะ “
“ นายหลับไปเลยเชมัส “ รอนพูด “ แฮร์รี่นายลงมาคุยกับฉันเร็ว “
“ อะไรกันรอน “ แฮร์รี่ว่า
“ อะไรน่ะเหรอ ยังมีหน้ามาถามอีก นายทำอะไรลงไปแฮร์รี่นายก็รู้ดีนี่ “
“ อ้าวเฮอร์ไมโอนี่ นี่มันอะไรกัน ฉันงงไปหมดแล้ว “

แล้วหลังจากนั้นรอนก็เล่าเรื่องให้ฟัง น้ำเสียงเขาดูเหมือนกับจะกินแฮร์รี่ แฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่หน้าแดง แต่เฮอร์ไมโอนี่ยังโกรธแฮร์รี่อยู่ เมื่อรอนเล่าจบแฮร์รี่ก็แย้งทันที
“ เฮ้ย ! ฉันไม่รู้จักนาตาลีนะ “
“ โกหกชัดๆ ถ้าไม่รู้จัก ไม่สนิทสนม จะเรียกชื่อต้นทำไม “ รอนถาม
“ ก็ฉันจำนามสกุลไม่ได้นี่ โธ่ เชื่อฉันเถอะฉันไม่ได้รู้จักกับยายนั่นเลย “ แฮร์รี่โวย
“ ไม่จริงหรอกมั้ง “ รอนพูด
“ พอทีเถอะ รอน เธอไม่ต้อง …. “ เฮอร์ไมโอนี่พูดไม่ทันจบรอนก็พูดแทรกขึ้นมาทันที
“ ฉันจะจัดการให้เฮอร์ไมโอนี่ “ รอนพูดกับเฮอร์ไมโอนี่แล้วจึงหันมาพูดกับแฮร์รี่ “ นายจะว่าไง นายมีมีไทเลอร์แล้ว ยังจะมานัดเดทกกับเฮอร์ไมโอนี่อีก ทำไมนายเป็นคนอย่างนี้แฮร์รี่ นายเป็นแฟนกับไทเลอร์แล้วทำไมไม่บอกพวกเรา ปล่อยให้เฮอร์ไมโอนี่รักเธอได้ “
“ รอน !! “ เฮอร์ไมโอนี่ร้องอย่างตกใจและเขินอาย
“ ฉันไม่ได้รักไทเลอร์นะ เค้าเป็นใครฉันยังไม่รู้จักเลย “ แฮร์รี่โต้
“ ฉันรักเธอเฮอร์ไมโอนี่ “ แฮร์รี่พูดความในใจออกมา เขาหน้าแดงพอๆกับเฮอร์ไมโอนี่
“ งั้นไทเลอร์จะโกหกเพื่ออะไร “ เฮอณืไมโอนี่พูดบ้าง
“ คงไม่มีผู้หญิงคนไหนหน้าด้านหรอก “ รอนพูด
“ ฉันว่ามันจะไปกันใหญ่แล้วนะ “ แฮร์รี่บอก “ เธอไม่เชื่อฉันเหรอ “
“ คงจะใครเชื่อหรอก ไทเลอร์เค้าคงไม่ได้โกหกฉัน !!! “ เฮอร์ไมโอนี่ระเบิดอารมณ์เต็มที่
“ ฉันว่าเราเลิกคบกันดีกว่านะ “ เฮอร์ไมโอนี่พูดตัดบท “ รักกันมากนะกับไทเลอร์ “ แล้วเธอก็เดินจากไป ( หอนอนหญิง ) เมื่อเฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างนี้เขาก็รู้สึกเหมือนอกหัก ที่บอกรักเธอแล้วแต่เธอกลับบอกเลิก
รอนมองหน้าเขาแป๊ปนึงแล้วเดินไปหอนอนชาย

ตอนนี้ห้องนั่งเล่นกริฟฟินดอร์เหลือเพียงแต่เด็กหนุ่มที่ใส่แว่น มีดวงตาสีเขียว ผมสีดำที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงอยู่เพียงคนเดียว

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

คืนนั้นหอกริฟฟินดอร์มีเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น ( ไม่ได้ร้องดังนะ ) มาตลอดคืน ซึ่งนั่นก็เป็นเสียงเฮอร์ไมโอนี่นั่นเอง !

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

อีกฟากหนึ่งที่หอนอนหญิงบ้านสลิธีริน นาตาลี ไทเลอร์กำลังนั่งแสยะยิ้มอยู่
“ ป่านนี้จะทะเลาะกันเสร็จหรือยังนะ “ เธอพูดเย้ยหยัน “ พรุ่งนี้จะคอยดูผลงานซะหน่อยซิ “ เธอหัวเราะออกมาเหมือนนางมารร้าย
แล้วเธอก็นั่งเขียนจดหมาย เป็นข้อความสั้นๆ อยู่ว่า

นายท่าน ข้าทำสำเร็จแผนหนึ่งแล้ว พวกมันคงทะเลาะกันแล้วล่ะ ข้าพร้อมแล้วที่จะเริ่มแผนต่อไป บอกแผนการที่สองมาได้เลย อย่าลืมนะที่นายท่านสัญญาไว้

โกเรีย

ทันทีที่นกฮูกบินโผไปเพื่อไปส่งจดหมาย ฟ้าก็ผ่าเปรี้ยงลงมาอย่างน่ากลัว ฝนก็เริ่มตกทันที แต่นกฮูกตัวนั้น ไม่เปียกฝนเลย
ในคืนนี้ไม่มีใครสังเกตว่านกฮูกตัวที่บินไปมีดวงตาสีแดงโร่ เช่นเดียวกับที่ในคืนนี้ไม่มีใครสังเกตว่า พระจันทร์เป็นสีแดง !

บทที่ 7 พิสูจน์ความจริง
เมื่อคืนนี้หลังจากที่ทะเลาะกันแล้วกับแฮร์รี่ วันนี้เฮอร์ไมโอนี่ กับรอนก็ไปไหนด้วยกันเสมอ ( แบบเพื่อนนะ อย่าคิดมาก ) บางทีก็มีปัทมาไปด้วย ส่วนแฮร์รี่ก็ถูกนาตาลีตามตอแยอยู่เสมอ จนนักเรียนที่ฮอกวอตส์รับรู้เกือบหมดทุกคนแล้วแล้ว มัลฟอยสงสัยมากจึงเข้าไปถามแฮร์รี่ที่มีนาตาลีเกาะแขนอยู่
“ นี่เธอ ฉันขอคุยกับแฮร์รี่หน่อยนะ เธอไปไหนก่อนก็ได้ “
“ มีเรื่องอะไรหรือ ฉันอาจจะช่วยนายได้นะ “ มัลฟอยบอก
“ ช่วยฉันได้หรือมัลฟอย “ แฮร์รี่ถามด้วยความดีใจและมีความหวังมากขึ้น
“ มีเรื่องอะไรก็เล่าให้ฉันฟังก่อน แต่ฉันก็ไม่ขอรับรองนะว่าจะช่วยได้จริง “ มัลฟอยพูด
หลังจากนั้นเขาก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับเพื่อนทั้งสองรวมทั้งนาตาลี ไทเลอร์ด้วย พวกเขาทั้งสองไม่รู้เลยว่าเขาถูกนาตาลีแอบฟังการสนทนาอยู่
เมื่อเล่าจบดวงตาของนาตาลีของแดงโร่เหมือนนกฮูกตัวนั้นด้วยความโกรธ เธอคำรามในใจว่า
“ แกไอ้ผมทอง มาแส่ไม่เข้าเรื่อง เดี๋ยวแกได้เจอดีแน่ “ แล้วเธอก็แกล้งเดินเข้าไปตรงที่แฮร์รี่กับมัลฟอยยืนอยู่ และก็เดินไปอยู่ข้างแฮร์รี่พร้อมกับถามว่า “ คุยกันเสร็จหรือยังเนี่ย ฉันรอแฮร์รี่นานแล้วนะ “
มัลฟอยตอกกลับเธอว่า
“ ฉันจะคุยกับแฮร์รี่อีกปีนึง เธอจะไปไหนก็ไปสิ “
แล้วนาตาลีก็เดินจากไปพร้อมกับพวกของเธอ
“ เยี่ยมไปเลยมัลฟอย เออแล้วนี่นายเชื่อที่ฉันเล่าหรือเปล่า ”
“ อืม ฉันเชื่อนายแฮร์รี่ นายจะเรียกฉันว่าเดรโกได้ไหม “
“ ได้สิ “ แฮร์รี่ตอบ “ เดรโกฉันจะทำไงดีเฮอร์ไมโอนี่ถึงเชื่อฉัน “

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

มัลฟอยใช้ความคิดอย่างหนัก
“ เรื่องนี้ฉันจะสืบให้นะ “ มัลฟอยตอบอย่างใช้ความคิด “ ฉันว่ายัยไทเลอร์นั่นน่ะ น่าสงสัยมีพิรุธมากเลยนะ “
“ หรือว่า …… มันคงเป็นไปไม่ได้ “ แฮร์รี่เอ่ย
“ อะไรล่ะที่มันเป็นไปไม่ได้ “ มัลฟอยถาม
“ ไม่มีอะไรหรอก ฉันคิดมากไปเองมั้ง “
“ มีทฤษฎีนึงนะ “ มัลฟอยว่าเขาทำหน้ไม่รู้ไม่ชี้ “ ไทเลอร์แอบรักนาย คงจะอิจฉาเฮอร์ไมโอนี่ ที่นายรักเธอ “ พูดจบแฮร์รี่ก็หน้าแดง
“ พูดอะไรเดรโก แต่ว่ามันก็จริงนะ “ เขาก้มหน้ายิ้มก่อนจะเปลี่ยนเป็นเศร้าเขานึกถึงคำพูดเฮอร์ไมโอนี่ ซึ่งเขาก็เหมือนเป็นคนอกหัก
“ เป็นอะไรไป “
“ เปล่า “ แฮร์รี่ตอบ
แล้วเขาก็พลันไปเห็นปัทมา เขานึกอะไรออกแล้ว
“ เฮ้ ปัทมามาทางนี้หน่อยสิ “ มัลฟอยตะโกนเรียก
ปัทมาเดินมาหาพวกเขาเธอมีสีหน้าไม่พอใจ
“ มีอะไร “ เธอถามห้วนๆ
“ เธอคงรู้แล้วใช้ไหมเรื่องนั้น “ มัลฟอยถามแทนแฮร์รี่
“ อ๋อเรื่องนั้นน่ะเหรอ “ ปัทมาพูดเธอจ้องมองแฮร์รี่ด้วยความโกรธ “ ฉันรู้มาจากรอน แฮร์รี่นายนี่มัน…. โอ๊ย นายก็รู้นี่ว่าใครๆเค้าก็ไม่พอใจที่นายกับไทเลอร์เป็นแฟนกัน เพื่อนๆของฉันก็เชียร์เธอกับเฮอร์ไมโอนี่ การ์เนตเพื่อนฉันบอกว่า นายเป็นแฟนกับนาตาลีแล้วยังมายุ่งกับเฮอร์ไมโอนี่อีก เธอไปขอเดทกับเธอทำไม “
“ ฉันบอกเธอไว้เลยนะปัทมา ฉันยังไม่เคยไปออกเดทกับใครทั้งนั้น ฉันจะไปกับเฮอร์ไมโอนี่เท่านั้น ฉันไม่รู้จักไทเลอร์เลยนะ ฉันสาบานได้ “ แฮร์รี่ยกนิ้วขึ้นสาบาน “ ข้าพเจ้าแฮร์รี่ พอตเตอร์ ขอสาบานว่าถ้าข้าพเจ้าเดทกับไทเลอร์ขอให้ข้าพเจ้ามีอันเป็นไป “ แฮร์รี่เพิ่งคิดขึ้นได้ว่าทำไมเขาไม่สาบานต่อหน้าเฮอร์ไมโอนี่ล่ะ
“ ถึงกับสาบานเลยเหรอ ฉันไม่ค่อยจะเชื่อคำสาบานซักเท่าไรหรอกนะ “ ปัทมาพูดเธอยังไม่มีท่าทีจะเชื่อเลย
“ ตกลงเธอไม่เชื่อหรือ “ แฮร์รี่ถามด้วยความไม่สบายใจ
“ พาติลเธอก็รู้ไม่ใช่หรือว่าแฮร์รี่ไม่ได้มีนิสัยแบบนี้ “ มัลฟอยช่วยพูด
“ มีหลักฐานอะไรมั๊ยล่ะ “ ปัทมาถาม
“ มี “ แฮร์รี่ตอบใช่แล้วเขาเพิ่งคิดขึ้นมาได้
“ แฮร์รี่นายมีเหรอ “ มัลฟอยถามไม่นึกว่าจะมี
“ งั้นเราไปหาเฮอร์ไมโอนี่กับรอน เธอจะได้พิสูจน์ตัวเองให้เขาเห็นด้วยไง “ ปัทมาพูดแล้วพาพวกเขาไปหาเฮอร์ไมโอนี่กับรอน 
                                     เว็บเกี่ยวกับ ฮอกวอสต์
         http://joindumbledoresarmy.warnerbros.com/

                        http://sonicboom311.exteen.com/20050905/category

http://deatheaterart.harrypotterorderofthephoenix.com/web/index.php?module=art&action=official
                 
                                              http://www.jkrowling.com/


             http://www.potterstoryweb.com/home.php