 พฤษภาคม 2555  |
| อา. |
จ. |
อ. |
พ. |
พฤ. |
ศ. |
ส. |
| | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
|
|
|
 |
|
View : 718 Post : 0
17 สิงหาคม 2554
ชื่อตอน : บางนาที่รัก
เกริ่นเรื่อง : ตอน 2
ตอนนี้ผมก็สับสนไปหมด ผมเจอเค้าทุกวันไล่มาตั้งแต่วันจันทร์ เราเจอกันตอนกลางวัน ตอนเย็น เมื่อเย็นวันจันทร์เค้าพาผมไปกินเค้กที่ตึก interchange และความก็แตกที่ว่าผมไม่ได้ทำงานตรงระแวกนั้น ผมอยู่แถวเพชรบุรีต่างหาก เพราะอะไรถึงเรียกว่าความแตก เพราะผมไม่รู้จักจุดนั้นที่เค้าเอ่ยมา และผมทำให้เค้ารอผมนานอีกแล้ว เมื่อตอนกลางวันผมก็ปล่อยให้เค้าคอยผม ผมนี่แย่จังเลย...
เค้าดูเหมือนโกรธผมมากที่ผมไม่รับสายเค้า ทำไมผมไม่รับ? เพราะว่าผมโกหกแฟนผมว่าผมประชุมอยู่รับสายไม่ได้ แต่หากผมไปรับสายคนอื่นแล้วแฟนผมมารู้ทีหลัง คงเกิดเรื่องแน่นอน ฟังดูว่าผมเลวมากใช่มั้ยครับ? ผมยอมรับแต่โดยดี
เราต่างสั่งเค้กแบบที่เราชอบ และผมก็เลือกก้อนที่แพงที่สุดในร้าน เพราะผมรู้ว่าเค้าจะต้องจ่ายให้ ผมกะจะแกล้งเค้า เพราะผมหมั่นไส้เค้าที่เค้าเหมือนจะงอนผม แต่เค้าก็งอนแบบน่ารักดีครับ ผมชอบ... ลึกๆผมก็กะจะจ่ายเองนั่นล่ะครับ ผมกดตังมาเผื่อละ สุดท้ายเค้าก็จ่ายให้
ระหว่างนั่งกิน บทสนทนามีน้อยมาก มีแต่ถ้อยคำจากเค้าทมี่ฟังแล้วมันเชือดเฉือนผม เช่นเซ็งที่ผมเป็นแย่ๆแบบนี้ เบื่อบ้างไรบ้าง แต่ผมก็น้อมรับ
กินเสร็จเราต่างก็พาเดินไปต่อที่โรงแรมย่านนั้น แต่เราไม่ได้เข้าโรงแรมนะ เราไปนั่งกินแมคโดนัลกันต่อที่ใต้โรงแรมนั้น ผมไม่รู้ว่าผมจะไปทำไม คิดแค่ว่าอยากอยู่ใกล้ๆกับเค้าอีกสักพัก และเพื่อเป็นการชดเชยให้เค้า ที่ผมผิดนัดเค้าเมื่อวันเสาร์-อาทิตย์ ผมคิดเข้าข้างตัวเองมั้ย?
แต่ผมไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองหรอก เพราะหลังจากแยกกันคืนนั้น เค้าก็โทรหาผมตามที่เค้าบอกว่าจะโทรมาเมื่อถึงบ้าน ผมต้องแอบแฟนคุย มันทรมานมาก
วันอังคารเราก็เจอกันอีก ตอนกลางวัน เราไปนั่งกินกาแฟกันแถวสถานีรถใต้ดิน เค้าก็ยังน่ารักเหมือนเดิม น่ารักกว่าเมื่อวันจันทร์อีก เพราะวันนี้ผมเห็นเค้ายิ้มได้บ้างละ ผมเอาข้าวเหนียวมะม่วงไปฝากเค้าด้วย ตอบแทนที่เค้าเลี้ยงเค้ก 555+ เอา 40 บาทไปแลกกลับเค้กชิ้นละเป็นร้อยบาท
ผมมีความสุขแบบเล็กๆ และก็แอบทุกข์ใจอยู่มะรอมมะร่อ มันปวดใจยิ่งนักเมื่อนึกถึงหน้าแฟน แต่ละวันผมโทรปรึกษาเพื่อนทุกวัน ผมเลวจริงๆ เพื่อนก็คงคิดแบบนั้น
และวันนี้...เค้าก็มากินข้าวกลางวันกะผมแถวตึกที่ทำงานผมเลยทีเดียว เพื่อนๆน้องๆพี่ๆที่ทำงานหลายคนเห็นหมดเลย ผมไม่มีข้อกังขาใดๆ ผมทำมันไปแล้ว ผมคงต้องรับกรรม ระหว่างกินข้าว ผมถามเค้าว่าชอบผมจริงๆน่ะเหรอ? เพื่อที่จะดูท่าทีเค้าว่าเค้ามีความคิดกะผมแบบแค่เล่นๆหรือเปล่า? เพราะหากเป็นเช่นนั้น ผมก็จะบอกเค้าไปเลยว่าผมมีแฟนแล้ว และจะรอดูว่าเค้ารับผมได้มั้ย? ความเลวของผมพุ่งแรงขึ้นไปอีก แต่สิ่งที่ผมได้ยินคือ เค้าบอกว่า หากเค้าไม่ชอบผมเค้าคงไม่มาหรอก ผมได้ยบินแล้วผมก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกเลย รู้สึกผิดด้วย แต่ผมก็ชอบเค้าจริงๆนั่นล่ะ จะหลงหรือด้วยอะไรก็ตาม ยอมรับทั้งหมดเลย
ผมดีใจมากที่ได้เจอเค้าในวันนี้ ดีใจกว่าวันจันทร์อีก เพราะวันนั้นเค้าเอาแต่หน้าบึ้งตึง....วันนี้เค้ายิ้มเยอะมากขึ้น หัวเราะด้วย เค้าน่ารักมาก ผมหลงเค้ามากขึ้นแล้วสิ...หลังจากแยก ผมก็ไม่คิดนะว่าจะนัดกันอีกในตอนเย็น แต่ผมรู้ว่าเค้าเองก็ต้องอยากเจอผม และมันก็เข้าทาง เพราะตอนประมาณบ่ายแก่ๆแฟนผมโทรมาบอกว่า จะต้องไปกินสังสรรค์กับเพื่อนที่ทำงาน ให้ผมกลับบ้านเอง ปกติผมจะไปกับแฟนผมแทบทุกครั้ง แต่คราวนี้ผมไม่ไป และพอวางสายจากแฟน ผมก็ส่งข้อความไปบอกเค้าคนนั้นทันทีว่าผมว่างเย็นนี้ ไปเดินเล่นกันมั้ย?
เค้าไม่ได้ตอบรับอะไรกลับมา ในตอนก่อนเลิกงาน แต่พอเลิกงาน ทุกอย่างก็เป็นไปตามที่ผมคิด คือเราได้เจอกัน นัดกันไปกินข้าวที่ห้างแถวรถใต้ดินนั้นเอง ผมมีความสุขนะ เค้าเลี้ยงมื้อเย็นผมอีกตามเคย เค้าก็ยิ้มมากขึ้นอีกนั่นล่ะ เค้ากินเยอะมาก เค้ายิ้มให้ผมถ่ายรูปเค้าด้วย ผมนึกว่าเค้าจะปฏิเสธซะอีก รู้งี้ที่ผ่านมาผมไม่แอบถ่ายเค้าหรอก ขอไปเลยตรงๆก็ดี สั่งให้ยิ้มก็ยิ้ม อิอิ...
เราแยกย้ายกันเมื่อเวลาประมาณสองทุ่มกว่าๆ ที่จริงผมอยากอยู่ต่อกับเค้าอีก แต่ก็ไม่รู้จะไปอยู่ตรงไหน ผมกลัวมีใครมาเห็น โดยเฉพาะเพื่อนแฟน ผมกลัวมาก เลยจำต้องกลับทางใครทางมัน
วันนี้จบแต่เท่านี้....วันต่อไปความชั่วของผมจะเดินต่อไปอย่างไร???
 แจ้ง diary ไม่เหมาะสม
|
|
