 พฤศจิกายน 2552  |
| อา. |
จ. |
อ. |
พ. |
พฤ. |
ศ. |
ส. |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | | 29 | 30 |
|
|
|
 |
|
View : 32 Post : 0
18 พฤศจิกายน 2552
ชื่อตอน : ขอบคุณนะครับพี่สาว
เกริ่นเรื่อง : คิดไม่ผิดหรอกที่ได้มาทริปสั้นๆทริปนี้
วันนี้รู้สึกตัวกรูเองดี กรูอยู่ไม่ได้แน่ๆ ทำงานไม่ได้ ใจมันว้าวุ่นไปหมดทุกอย่าง
คิดได้แบบนั้นก็รีบเคลียร์งานให้จบสิ้น แล้วก็รีบฉับๆมายังสนามบิน...ควบหางแดงบินตรงมายังสุราษฯ
ตอนนั้นคิดอย่างเดียว ไปแล้วเราจะต้องดีขึ้น ไม่ใช่แย่ลง และก็รู้สึกดีแบบนั้นจริงๆ พี่สาวที่แสนดี ก็ช่างดีจริงๆ
น้องชายขอบคุณพี่นัฐชามากๆ ที่ให้คำปรึกษาที่ดีมากๆ กับน้องคนนี้ที่ไม่ใช่ญาติหรือคนสนิทของพี่เลยสักนิด
สัมผัสแรกจากการที่เราได้เจอที่สนามบิน เราอย่างกับคนมรารู้จักมักคุ้นกันมานานแสนนาน แต่ความจริงแล้วนี่ถือเป็นครั้งแรกที่เราได้เจอกัน ปกติเราก็เจอกันแค่ในเด็กดี หรืออย่างมากก็การพูดคุยกันผ่านโทรศัพท์
เป้ดีใจมากครับ คิดไม่ผิดจริงๆที่ได้มาเจอ มาพูดคุยกับพี่สาวแสนดีคนนี้ เป้สบายใจขึ้นเยอะ และเป้จะเป็นคนใหม่อย่างที่พี่สาวก็คงอยากให้เป้ทำให้ได้แบบนั้น
สิ่งดีๆที่พี่สาวคนนี้มอบให้ เป้จะจดจำไว้ไม่ลืม สักวันเป้จะตอบแทนขอเพียงพี่บอกมาว่าพี่มีปัญหาอะไร น้องชายมีกำลังช่วยได้ก็จะช่วยนะครับ...เป้ชอบเวลาที่พี่สาวคุยให้คำปรึกษากับเป้อยู่ และพี่สาวจะหันมามองหน้าเป้เป็นระยะๆ แม้พี่จะขับรถอยู่ก็ตาม มันแสดงให้เห็นถึงความเอาใจใส่อย่างจริงจังและจริงใจ เป้รู้สึกดีแบบนั้นจริงๆ พี่น่าจะมาเป็นพี่สาวของเป้จริงๆนะ เป้จะได้มีคนไว้คอยตักเตือน คอยดุเวลาที่เป้งอแง
ขอบคุณพี่สาวจริงๆ จากใจนะ
ย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน คิดผิดจริงๆ ผิดมหันต์ ที่คิดจะทำเรื่องบ้าๆ ไม่อยากเชื่อว่าชีวิตคนเราที่พอมาถึงทางตัน และคิดทำเรื่องบ้าๆ มันจะเหมือนในละคร...เมื่อคืนผมได้เป็นหนี้ชีวิตของน้องผู้หญิงสองคน น้องด้า และน้องยี้ เมื่อคืนผมปิดโทรศัพท์หมดทั้งสองเครื่อง ผมคุย msn กับเพื่อน และตัดพ้อไปหลายอย่าง และผมปิดโทรศัพท์ ผมคิดอะไรไปมากมาย ผมคิดจะทำร้ายตัวเอง แต่แล้วก้อมีสิ่งที่มาช่วยผมเอาไว้ ซึ่งก็คือน้องสาวแสนดีของผม 2 คนนั้นเอง ด้าและยี้มายืนเคาะประตูหน้าห้องผมลั่น ผมงงมากว่าสองคนนี้ขึ้นมาหอผมได้ยังไง? ในเมื่อผมปิดโทรศัพท์ และผมก็ไม่ได้บอกหรือคุยอะไรกับสองคนนี้เลย สักพักผมเปิดประตู ทันใดนั้นก็ตั้งสติคิดได้ขึ้นมา ผู้หญิงสองคนโผลเข้ากอดผมแน่น ผมร้องไห้ พูดไม่เป็นภาษา เราสามคนกอดกันและพากันร้องไห้ ระหว่างที่ผมร้องอยู่นั้น ผมพลางนึกออกไป สองคนนี้เป็นใครทำไมเค้าห่วงเราจัง ทำไมเค้ามาร้องไห้กับผม....จากนั้นผมก็ยิงร้องไห้หนักขึ้น เมื่อคิดไปถึงสิ่งที่ผมเกือบจะทำมันลงไป มันเกือบสายไป...เหมือนมีอะไรมาเหนี่ยวเราเข้าไว้ด้วยกัน และพวกเค้ามาช่วยผม ให้ผมได้อยู่ต่อไป
ขอบคุณด้าและยี้ ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงคนโง่ๆคิดสั้นๆอย่างผม ผมไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ แต่เหตุการณ์เมื่อคืนถือเป็นบทเรียน
และต่อจากนี้ผมจะต้องเข้มแข็งให้มากขึ้น ผมจะยังคงศรัทธาในความรักแบบของผม แต่ผมจะให้มันเป็นไปอย่างอิสระมากขึ้น ผมจะทำให้ได้ แม้ผมยังต้องใช้คำว่าผมคงต้องพยายามก็ตามที
 แจ้ง diary ไม่เหมาะสม
|
|
