เสียงเงียบ
!
คำขานจากปรภพ
บ่วงมรณะจากความตาย
ส่งคลื่นสัญญาณสยองให้ปูณสัมผัสถึงปริศนาเสียงประหลาด
สรรพสิ่งแห่งความชั่วร้าย
. คืบคลานเข้าใกล้
บาปที่ก่อไว้รุกฆาต
และไล่ล่าให้เขาต้องชดใช้ด้วยชีวิต!
นำเรื่อง.........
ตุ้บ!
ผมหันหลังกลับทันที เมื่อเสียงนั้นดังขึ้น สติสัมปชัญญะหลุดลอย สมองไม่ทันจะสั่งการใดๆ เข่าทั้งสองข้างพลันทรุดฮวบลงพื้น
ภาพเบื้องหน้าทำให้ตัวเย็นเฉียบอย่างฉับพลัน ผมไม่อาจละสายตาจากไปได้ในทันที แม้ว่าจะพรั่นพรึงสุดขีดต่อภาพที่เห็นนั่นห้าง
ผมวิงเวียนหน้ามืดและสมองตื้อ แน่นหน้าอกทั้งหายใจติดขัด เลือดสดๆ ไหลออกมาจากร่างซึ่งทะยานลงมาจากชั้นบนของ กลิ่นคาวโชยอบอวลชั้นบรรยากาศ มันทำให้คลื่นไส้ อยากจะขย้อน น้ำลายเหนียวๆ แตกฝอยเต็มกระทุ้งแก้ม อาการปวดหน่วงๆ บริเวณน่องเล่นงานผมในไม่กี่วินาทีต่อมา และลุกลามไล่ไปตามแผ่นหลัง ก่อนที่จะบีบรัดขมับเอาไว้ เหงื่อกาฬผุดทั่วหน้าทั้งที่อากาศเย็นเฉียบ ความกลัวรุกฆาต ไล่ล่าให้ต้องจนแต้ม
.
ร่างที่ตกลงมากระตุกสั่น ลมหายใจเฮือกสุดท้าย ฉุดให้ศีรษะดีดเหนือพื้น นั่งหลังตรงได้เพียงครู่ ก่อนจะกระแทกพื้นอย่างแรงอีกครั้ง ผมยาวสยายคลุมหน้าขาวผุดผาดของเธอไว้ครึ่งหนึ่ง กระนั้นยังมองเห็นดวงตาเบิกถลน ริมฝีปากอ้ากว้างนั้นถนัดตา ห้วงสุดท้ายของชีวิตมนุษย์คนหนึ่ง จบลงต่อหน้าผมอย่างน่าเวทนา
ผมคืนสภาวะปกติได้ในที่สุด สมองแล่นลิ่ว จับต้นชนปลายเรื่องทั้งหมดเข้าด้วยกัน
ร่างตรงหน้าเป็นใครอื่นไม่ได้ นอกจากคือเธอ นางฟ้าที่ผมเฝ้าติดตามตลอดระยะหลายเดือนที่ผ่านมา ทว่าบัดนี้ความตายได้พรากเธอจากโลกไปแล้ว
ความตึงเครียดลุผ่านขีดจำกัดที่ผมจะรับได้ ถึงขาจะอ่อนแรงและหัวยังหมุนติ้ว แต่ผมยังมีสติพอจะหลีกหนีความสยดสยองเบื้องหน้านี้เสีย ครั้นยันกายลุกขึ้น โทรศัพท์ที่เก็บมาเมื่อครู่กลับสั่นอย่างแรง
เสียงเพลงเรียกเข้าที่คุ้นเคยกรีดผ่านโสตประสาท มันดังก้องจนผมแทบเสียสติ
ลันลันลัน ลา ลัน ลา ลัน ลัน ลัน ลาลัน ลา ลัน ลา ลัน ลัน ลัน ลาลันลา ลันลาล้าลันลัน ลา วู้ วู พี่สาว ครับ สวัสดี ครับ พี่ ครับ
ผมล้วงเครื่องสื่อสารออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ประหวั่นใจเมื่อคิดถึงเจ้าของมันซึ่งก็คือเธอ เจ้าของร่างที่ไร้ชีวิตตอนนี้
หน้าจอมีแสงวูบวาบสว่างตามจังหวะดนตรี ขับให้เห็นรูปพักหน้าจอชัดเจน ดวงตากลมโตแต้มสีสดใส ริมฝีปากอวบอิ่มส่งรอยหวานจับใจ ทว่าหน้าจอซึ่งแตกไปครึ่ง ในครั้งที่เธอของผมโยนมันทิ้ง ทำให้มองเห็นใบหน้าผุดผาดผิดเพี้ยน แวบหนึ่งผมคิดถึงเจ้าของเครื่อง ความกลัวถาโถมเข้าสู่ตัวผมทันที มือที่ชื้นด้วยเหงื่อมันอ่อนแรง โทรศัพท์หล่นลงพื้นกระเบื้องสีขาวลายหินอ่อน มันไถลออกห่างหลายเมตร
จากนั้นภาพต่อมา ผมต้องช็อคแทบสิ้นสติ เมื่อสายเรียกเข้าดังไม่หยุด
โทรศัพท์ผี..สั่นไหวอย่างแรง และเคลื่อนที่ไปข้างหน้า ตรงไปยังทิศทางเดียวกับร่างบิดเบี้ยวซึ่งชุ่มโชกด้วยเลือด
.
บันทึกเป็นเพื่อน
