ก้อยกมาจากที่ไปโพสใน CCATH อ่านะ + เพิ่มเติมนิดหน่อย
ก้อไม่มีไรมากมาย แค่อยากจะระบายหน่อยอ่ะนะ
จะโดยละเอียดเลยละกัน

งานบูม 16 ธันวาคม
เราไปงานตั้งแต่เค้ายังลองเวทีกันอยู่ วงดนตรีขึ้นไป ซาวเช็ค งานยังไม่เริ่ม
แร้วสักพักเราก้อไปรอด้านหลังเวทีเพราะเห็นเค้าเรียกๆ ไป ก้อเลยไป
ไปนั่งฟังว่าจะให้เดินยังไง โพสตรงไหน แล้วเค้าก้อขออาสาสมัครให้ขึ้นไปลองเดิน
เราก้อไม่ได้อยากจะขึ้นไปหรอก แต่เพราะยืนอยู่กะกลุ่มที่พี่เค้าชี้ๆมาพอดี
ก้อเลย เออขึ้นก้อขึ้น ไม่เปนไร ช่วยๆ
พอเดินไปจะขึ้นเวที ไอ้เราก้อแฟนยังไม่มา ไม่มีคนถือของให้
เห็น Back stage (คนที่คุมเวที ที่ติดบัตรสต๊าฟอ่ะ) ก้อเลยถามดูว่า
เราจะวางของไว้ตรงไหนได้บ้างไม๊
เค้าก้อบอก"น้องวางแถวนี้ไปก่อนก้อได้" แล้วก้อชี้ๆ ไปแถวๆกองเครื่องดนตรี
ของพวกกลุ่มที่จะมาเล่นเจ-ร็อคกัน
เราก้อเออเห็นวางของกันเยอะ พี่เค้าก้อนั่งคุมอยู่ ก้อวางไว้ข้างบันไดขึ้นเวทีเลย
(ฝั่งซ้าย มองจากหน้าเวที) แต่เราต้องไปขึ้นอิกฟากนึง เค้าเรียกๆขึ้น ก้อรีบวางของให้เรียบร้อย
แล้ววิ่งไปขึ้นเวทีทางขวาเพื่อลองเดินให้...

พอเดินเส็ด ใช้เวลาไม่นาน ไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำมั้ง เดินกลับมาที่กระเป๋า...
มันว่างเปล่าฮับ....จุดที่เคยมีกระเป๋าอยู่มันว่าง....จุดที่เคยมีพี่คนที่คุมอยู่ก้อว่าง...
รวมทั้งสมองของเราเองก้อว่างไปด้วย

วินาทีแรกที่เห็นเราก้อปักใจทันทีว่าโดนขโมยแน่ๆ เพราะเราวางของไว้3ชิ้น
คือถุงที่ใส่หูชี 2 คู่(เอามาให้มิมิ) แล้วก้อต่อด้วยกระเป๋าของเรา และกระเป๋าของเพื่อนเรา
3อย่างวางพิงกันอยู่ข้างบันได กองเดียวกันกับเครื่องดนตรี
กระเป๋าเพื่อนเราเป็นกระเป๋าสะพาย ถ้าเราไม่เข้าใจผิด มันคือกระเป๋าสำหรับใส่โน้ตบุค
ใบก้อใหญ่พอสมควร และหนาด้วย (แต่วันนั้นไม่ได้เอาโน้ตบุคไป)
ส่วนกระเป๋าเรา ใบพอประมาน เป็นทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดปุ้กลุ้ก เพราะใส่เครื่องสำอาง
และของอื่นๆที่เอามาใช้ เป็นกระเป๋าผ้าร่มสีน้ำตาล มีลายด้านหน้าเป็นรูปคล้ายเงาหน้ามิกกี้ เม้าส์
สีน้ำตาลเข้ม มีสายสะพายไหล่ได้ ตอนนี้มันไม่อยู่ตรงจุดที่เราวางเอาไว้แล้ว

เรานิ่งอยู่พักนึง ถามพี่สต๊าฟคนอื่น เค้าก้อวอ เรียกกัน
ประกาศบนเวทีว่า มีใครหยิบกระเป๋าผิดไป ช่วยเอามาคืน...บลาๆๆ
เราตั้งสติได้ก้อหยิบเอามือถือ จากกระเป๋าเพื่อน มาโทรเข้าเบอร์ของตัวเอง
ก้อยิ่งซ้ำความรู้สึกเข้าไปอีก เพราะมันปิดมือถือของเราไปแล้ว...

พูดไม่ออก บอกไม่ถูก คิดแต่ว่า งานนี้ไม่ได้คืนแน่แล้ว...
ช้ำใจมาก.....วันนั้นใครที่เดินไปเดินมา
เห็นผู้หญิงหัวม่วงๆ ใส่เสื้อแขนยาวสีขาว กระโปรงลายสก็อตสีเขียว
ยืนหน้าบึ้งตึง ร้องไห้อยู่ข้างเวที ก้อเราเองล่ะ...

เราจะไม่วีนใครเลย ถ้าไม่ใช่เพราะ Back stage  ที่บอก"น้องวางแถวนี้ไปก่อนก้อได้"
เราโมโหมากเพราะคนๆนี้ เรามั่นใจว่าเปนสเต็จ แน่นอน เพราะเราเห็นบัตรสต๊าฟ
เราเรียนอยู่ เราทำละคร เรารู้ บัตรสต๊าฟเป็นของสำคัญ ไม่ใช่เอามาใส่เล่นกันได้
เราไม่ได้หาว่าเค้าเอาไปนะ แต่เราโกรธมากที่ เค้าบอกแบบนั้นกับเราแล้วไม่ได้ดูแลอะไรเลย

พอมาหลังงานเลิกเราก้อไปคุยกับสต๊าฟอิกหลายๆคน กับคนที่น่าจัมีอำนาจพอ
เค้าก้อบอกว่า "ของๆตัวเอง ต้องดูแลเองอยู่แล้ว พี่เค้าบอกว่าวางได้ ก้อวางได้ไง
แต่ว่าไม่รับผิดชอบ" ก้อนะ มันผิดที่เราจำหน้าคนนั้นไม่ได้เองล่ะ
ถึงหาตัวคนรับผิดชอบ คนที่พูดคนนั้นไม่ได้
เราก็ไม่ได้โกรธคนที่เป็นหัวหน้าคนนี้หรอกนะ
แต่ถ้ามาคิดตามหลักความจริงน่ะนะ ที่บอกว่าวางได้แต่ไม่รับผิดชอบน่ะ
มันไม่จำเป็นต้องบอกหรอก เพราะแบบนั้นเราจะวางที่ตรงไหนมันก้อเหมือนกันแหละ
ถ้าเป็นสต๊าฟอยู่มาพูด แล้วใจคิดว่า"จะไม่ดูแลอะไรเลย" จะพูดทำไม....

สุดท้ายเราก้อไม่ได้อะไรคืนเลย ซึ่งเราก้อคิดไว้แบบนั้นตั้งแต่แรกแล้ว
ของเราหายตั้งแต่งานยังไม่เริ่ม เราประกวดเดี่ยวทีมแรก เราก็ไม่ขึ้น
(ที่จริงต้องไปเล่นคู่กับเพื่อนที่ใส่ชุดนักเรียนชายแล้วออกไปตีลังกาน่ะ)
เราก้อเสียใจกับเพื่อนด้วยที่เราไม่ขึ้นแสดง แต่เราเองก้อยังคุมอารมณ์เราเองไม่ได้
เรายืนร้องไห้อยู่ตรงที่กระเป๋าหาย จนเค้าขึ้นเวทีรอบแรกเสร็จ
ไปหาอะไรกิน แล้วก้อปลง ทำอะไรไม่ได้ แต่งตัวก้อเสร็จแล้ว ก้อถ่ายรูปไป
ยังไงก้อทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว  พอจบงานไปคุย ก้อร้องไห้อิก ร้องไปเรื่อยๆ จนไปถึงบ้านเพื่อน
ล้างสีที่สเปรย์ผมออก ก้อนั่งทำใจสักพัก แล้วก้อกลับบ้าน...

สรุปของหาย ก้อมี กระเป๋าสะพาย กระเป๋าตัง ของในเป๋าตังคือ
ตัง 180 บาท(อยากได้ก้อเอาไปเลย) บัตรATM มีตังอยู่ข้างใน 119 บาท(เอาได้ก้อเอาไปสิ)
บัตรประชาชน บัตรนักศึกษา บัตร BTS Smart pass เหลืออิก 15 เที่ยว
บัตรรถไฟฟ้าใต้ดิน อิกเกือบ 100 บาท
มือถือที่โทรออกไม่ได้ แต่มีเบอร์เพื่อนๆมากมาย
กุญแจบ้าน(ที่อยู่ก้อบอกในบัตรประชาชน) กุญแจหอ
USB ที่ใส่ข้อมูลไว้มากมาย งานที่ทำเสร็จแล้ว รูป เพลง...
กระดาษที่จดอะไรสำคัญๆ เอาไว้ รวมถึง เลคเชอร์วิชากฎหมาย ที่กำลังจะสอบ
ตารางงานคอส ตารางเรียน ตารางสอบ รูปวาดแบบชุดที่จะตัด
เครื่องสำอางค์ที่จำเป็น กระเป๋าปากกา ที่ใส่ดินสอกด ที่เราชอบมาก
กรรไกร คัทเตอร์ ที่เราใช้ประจำ
หวี ยางรัดผม สายข้อมือที่เพื่อนให้ และก็ใส่คู่กับแฟน
ที่ถอดเก็บไว้ในกระเป๋าเพราะแต่งคอส  ของที่เรารักทั้งนั้น
อ่านๆมา ดูเหมือนแต่ละอย่างจะไม่มีค่าอะไร แต่มันมีค่าสำหรับเรามากๆ
เราเสียดายเงินน้อยกว่าเสียดายข้อมูลที่ใส่ไว้ในUSBซะอีก
อยากจะบอกว่าของที่คนขโมยจะทิ้ง คือของที่เราต้องการคืน
เป็นของรักของเราทั้งนั้น ต่อให้ซื้อใหม่ มันก้อยังไม่เหมือนอันเดิม...

โอ้...เขียนยาวมาก ไม่อยากจะเชื่อ ใครอ่านมาได้ถึงตรงนี้ก็ขอขอบคุณมาก
มันไม่มีประโยขน์อะไรเลย มีแต่เราระบายเองเท่านั้น
ขอบคุณที่มี ccath ให้เราได้ระบาย ขอโทดบางคนที่ทำให้อ่านอะไรน่าเบื่อๆ
ก้อไม่มีอะไรแล้วล่ะ เราก็จะทำใจต่อไป การได้เขียนโพสอันนี้ ก็ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นในระดับนึง
ขอบคุณมากค่ะ

แจ้ง diary ไม่เหมาะสม