สวัสดีท่านที่รักทั้งหลายทุกท่านเจ้าค่ะ
นี่ก็ขึ้นปีใหม่แล้วสินะเจ้าคะ
ถือเป็นฤกษ์ยามดีที่จะเริ่มต้นสิ่งใหม่ๆ หรือตั้งปณิธานที่ตนเองจะทำ
แต่สิ่งที่ดีสำหรับวณิพก พเนจร คนนี้ก็คงไม่พ้นไปจากนิยายพเนจรดอกเจ้าค่ะ
"เพราะในที่สุดมันก็จบแล้ว.."
ในที่สุดความเหน้ดเหนื่อยก็มาถึงจุดสิ้นสุด...อา...ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว
แต่กว่าจะตีพิมพ์ก็คงต้องใช้เวลาซักพักละนะเจ้าคะ
ขอบพระคุณที่ติดตาม แม้ผู้อ่านจะมีน้อยนิด
แต่เพราะเป็นคนพเนจร! เราก็ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรมาก...

ตัวท่านที่รักก็คงจะเพียงแวะเวียนหรือหลงเข้ามาในประทุมราควนาสณฑ์แห่งนี้
เพียงแค่ชั่วครู่ ตัวท่านเองก็คงจะลาหายไป หรือหย่อนใจไว้พักหนึ่ง
แต่ก่อนที่ท่านจักหนีไป ขอท่านฟังคำวณิพกพเนจรผู้พักพิงอยู่ ณ ที่นี่เสียก่อน

วณิพก วณิพกพเนจร             เที่ยวเรรอนตะลอนทั่วตะวันลับ
ยามจันทราขึ้นมาเจอะม้วยมรหลับ       นิทราดับสิ้นจริตลิขิตไป
ยามสางงามหมอกม่านแหวกออกมา     ขยี้ตาปลุกตนตื่นจากหลับไหล
วันนี้จักออกเดินทางยังแดนไกล        ณ ที่ใด มิอาจรู้ พเนจร

วณิพก วณิพกพเนจร              คนขาจรเดินทางทั่วสารทิศ
หยุดตามกายพักตามใจเดินตามจิต     ไม่ได้ผิดเพราะเป็นคนพเนจร
ไม่มีอาวุธใดติดกายา              ไม่มีตราดาบคลังแสงแผลงหัวศร
ไม่มีมีดกริชติดตัวไว้ตัดตอน       หากสร้างกลอนด้วยขนนกที่คิดไป

วณิพก วณิพกพเนจร       แต่งเพลงกลอน ด้วยจริตคิดหาผล
เจิมน้ำหมึกเอาไว้แทนน้ำมนต์      ในกมลก็คิดแห่งหารักแท้
มือข้างหนึ่งก็เขียนแว่วตามใจยิน     อีกอาจิณเล่นดนตรีทวนกระแส
แต่งจังหวะแห่งลำนำไม่ปราณแปร         ช่างดีแท้วณิพก พเนจร
เอาล่ะ
"อะแฮ่ม...อืม"
"ข้ามีเพียงขนนกไหวไว้ในหัตถ์              เพียงสะบัดจักพัดวาจาหรู
อาจมิเด่นเป็นสง่าหราเช่นครู                 เพียงอณูแห่งจริตข้าคิดไป
ฤทัยล่องลอยเล่นเช่นมารุต                  เพียงเพื่อขุดค้นหาค่าน่าเลื่อมใส
แม้นอาจม้วยมรณาพาสิ้นใจ                 เพียงเหลือไว้นิรุกตินิจนิรันดร์"
จบ

วณิพก พเนจร
ในเดือนที่ทุกอย่างสิ้นสุดลง และเริ่มต้นขึ้นใหม่

ปัญหาต่อไปคือ....ที่ไหนจะรับหนังสือเราหว่า???