นิทานดวงจันทร์  ฉัน เธอ
      ชายหนุ่มคนหนึ่งออกเดินทางตามหาดวงจันทร์เขาเดินทางรอนแรมมาหลายวันก็ยังไม่เจอดวงจันทร์สักที  ระหว่างทางเขาเจอดอกทานตะวัน  เธอบอกให้ไปถาม
ดวงอาทิตย์
      เมื่อชายหนุ่มได้พบกับดวงอาทิตย์  เขาจึงถามดวงอาทิตย์ว่า  “ฉันจะไปพบดวงจันทร์ได้ยังไง” ดวงอาทิตย์ตอบว่า “เราไม่ค่อยได้เจอกันเพราะเราอยู่คนละฟากฟ้า เราต่างมีหน้าที่ของตัวเอง แต่เราก็เป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน วันดีคืนดี ดวงจันทร์ร่าเริงก็ออกมาทักทายดวงอาทิตย์เอง” แม้คุยกันได้ไม่นานดวงอาทิตย์ก็ต้องลาลับขอบฟ้าไป “ลองถามก้อนเมฆดูสิคืนนี้ดวงจันทร์จะมามั้ย” 
ชายหนุ่มจึงรอคอยที่จะถามก้อนเมฆ  เมฆบอกกับเขาว่า “วันนี้ดวงจันทร์ไม่มาเพราะเมฆมา แต่บางวันก็แอบมาคุยด้วยโดยเธอหลบซ่อนตัวอยู่ข้างหลัง รอถามจากดวงดาวสิ” จากนั้นเขาก็ได้มองหาดวงดาวที่ส่องสว่างที่สุด เธอคือ ดาวศุกร์ ดาวศุกร์บอกกับเขาว่า “นาน ๆ ดวงจันทร์จะออกมาเต็มตัว  เพราะเธอกลัวใครหลายคนเห็นเธอแล้วจะหลงเสน่ห์เธอแล้วไม่ยอมหลับไม่ยอมนอน  หลายคนเปรียบเธอเหมือนคนรัก  เธอเป็นอีกคนใช่ไหมที่อยากให้ดวงจันทร์เป็นตัวแทนคนรักของเธอ” ชายหนุ่มพยักหน้ารับคำพร้อมบอกว่า “คนรักของผมบอกถ้าอยากเจอกันก็ให้มองดวงจันทร์แล้วจะเห็นเธอเอง” ดาวศุกร์จึงบอกว่า “การนั่งมองดวงจันทร์ทั้งคืนไม่สามารถมองเห็นคนรักได้หรอกนะ วิธีที่ดีกว่านั้นคือให้คิดถึงเธอแล้วนอนหลับฝันดวงจันทร์จะเสกให้เธอมาเข้าฝันเอง ได้นอนได้เห็นและได้พูดคุยกับเธอจนเช้าด้วยนะ”
      ชายหนุ่มพยักหน้ารับคำและกล่าวขอบคุณจากนั้นก็ล้มตัวลงนอนอย่างเหนื่อยอ่อนจนไม่ได้สังเกตว่าใต้ก้อนเมฆก้อนหนึ่งมีแสงเรือง ๆ ทอประกายออกมาและคืนนั้นเขาก็ได้ฝันเห็นคนรักและพูดคุยกันจนถึงเช้า
      รุ่งเช้า ชายหนุ่มยังรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้เจอดวงจันทร์ “เธอต้องมาแน่ ๆ เพราะไม่งั้นฝันของเราเมื่อคืนคงไม่หอมหวานขนาดนั้น ขอบคุณครับดวงจันทร์ ชักอยากจะเห็นหน้าซะแล้วสิ จะสวยสู้คนรักของเราได้เปล่าน่า”

The End.

แจ้ง diary ไม่เหมาะสม