บทลำนำแห่งจิตวิญญาณ
ขอต้อนรับสู่สถานที่ของข้าพเจ้า...
สถานที่ที่กาลเวลา และสรรพสิ่งหยุดนิ่ง...
สถานที่ที่ท่าน สามารถย้อนกาลเวลา...
เพื่อที่จะหวนนึกถึงวัยเยาว์อันแสนสุขอีกครั้ง...

ดวงตะวัน ส่องสว่างนำทางเรา...
สายน้ำมอบความชุ่มชื่นแก่เรา...
ผืนดินรองรับย่างก้าวของเรา...
สายฝนชำระความเหน็ดเหนื่อยจากตัวเรา...

ข้าพเจ้าได้กลับคืนสู่สถานที่วัยเยาว์...
ที่ที่ข้าพเจ้าได้ละทิ้งจินตนาการ...
บัดนี้ข้าพเจ้าหวนกลับมาอีกครั้ง...
พร้อมจิตวิญญาณที่อ่อนล้า...

ข้าพเจ้าวางภาระปัญหาลง...
เอนกายลงนอนบนทุ่งหญ้าเขียวขจี...
เหม่อมองไปยังท้องฟ้ากว้าง...

ลืมความวุ่นวายของสังคมรอบข้าง...
ด้วยว่าเราต่างเหน็ดเหนื่อยและเมื่อล้า...
วิญญาณข้าแสวงหาการเติมเต็ม...
จากบางสิ่งที่ขาดหายไป...

หลายครั้ง ที่คนเราลืมจินตนาการของตนเอง...
ด้วยว่าภาระและหน้าที่...
แต่ว่ามันยังคงรอเราอยู่ ณ จุดนั้น...
ณ ที่ที่เรา เลือกที่จะทิ้งมันไป...

มาเถิด มิตรสหายแห่งข้า...
วางภาระและปัญหาไว้...
ปลดปล่อยมัน และรับการเยียวยา...
เพื่อที่ท่านและข้าจะพร้อมรับวันใหม่...
ท่ามกลางสังคมที่สับสนและวุ่นวายอีกครั้ง...

ดาราพรายใต้แผ่นฟ้า