เขาว่าคนเรานี้จะซึมซับพฤติกรรมของคนที่อยู่รอบข้าง
โดยไม่รู้ตัว

เราว่าเราก็เป็นคนหนึ่งที่ซึมซับพฤติกรรมของคนหรือสิ่งที่
เราเห็น และก็นำไปใช้โดยไม่รู้ตัว
 (จะว่าไปก็เหมือนจะรู้  แต่ทำไปแล้วถึงจะรู้)

วันนั้นขณะรอรถโดยสารประจำทางสายประจำอยู่นั้น

ก็ปรากฎมีตำรวจกลุ่มหนึ่งคอยตรวจจับรถที่กระทำผิดกฎจราจรอยู่
ท่าทางของพี่โปลิสของเราก็จะเท่ห์มาก เวลาเรียกรถผู้กระทำผิด

คือ จะเดินไปเกือบครึ่งถนน แล้วก็ยืนขากางๆ เอียงตัวนิดๆ
ทำมุมกำลังดี จากนั้นก็ยื่นมือออกไป 
ยกแขนขึ้นค้างไว้หนึ่งจังหวะ แล้วจึงวาดมือลง
ด้วยความเร็วพอเหมาะ 
เพื่อให้รถซึ่งมีความผิดคันใดคันนั้น จอดเรียบกะริมถนน 
เมื่อรถคันนั้นจอดเทียบเรียบร้อย พี่โปลิสก็ดึงจังหวะ 
ไม่เดินเข้าไปในทันที
สักพักจึงเดินเข้าไปตะเบ๊ะ ให้กับผู้ขับขี่ 
เป็นดังสัญญาณการเริ่มเจรจา

เรายืนดูกิริยาดังกล่าวด้วยความชื่นชมอยู่ซักพัก
จนกระทั่งรถโดยสาร สายที่เราเฝ้ารอ วิ่งมา

ในทันใดนั้นเอง....

ร่างกายของเราก็ได้เคลื่อนไหวออกไป โดยการสั่งการของสมอง
ส่วนใดมิทราบได้
มันทำให้เราเดินไปเกือบครึ่งถนน แล้วก็ยืนขากาง เอียงตัวนิดๆ
ทำมุมกำลังดี จากนั้นก็ยื่นมือออกไป 
ยกแขนขึ้นค้างไว้หนึ่งจังหวะ แล้วจึงวาดมือลง
ด้วยความเร็วพอเหมาะ 
เพื่อให้รถโดยสารคันใดคันนั้น จอดเรียบกะริมถนน 

เป็นท่าเรียกรถโดยสารที่เท่ห์ที่สุด ที่เกิดขึ้นในชีวิตของเรา
แล้วเราก็รู้สึกถึงอำนาจที่เอ่อล้นในความรู้สึก 
เมื่อรถโดยสารคันนั้นจอดเทียบนิ่งตามคำสั่งเรา

เราเดินขึ้นรถโดยสารคันนั้นโดยหัวใจพองโต
เราเลือกหาที่นั่ง  แล้วนั่งลงสงบนิ่งเพื่อรอชำระค่าโดยสาร

ความคิดเรื่องพฤติกรรมเลียนแบบผุดขึ้นมาในหัวเราทันที
นี้เราช่างซึมซับพฤติกรรมต่างๆได้รวดเร็วเหลือเกิน
ยังดีนะที่ระบบสมองของเรายังมีเหลือไว้ซึ่งความยับยั้งชั่งใจ 
และ การคัดสรร
ไม่งั้นหากเรา ซึมซับพฤติกรรมของพี่โปลิศหมด

หลังจากที่เราเดินขึ้นไปบนรถโดยสาร 
เราคงจะต้องยกมือขึ้นทำความเคารพพนักงานขับรถ 1 ที
ก่อนจะบอกว่า  "ขอดูใบขับขี่หน่อยคร้าบบบบ.."